Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Nu op Klara:

Johann Sebastian Bach Matthäus Passion René Jacobs

Johann Sebastian Bach Matthäus Passion René JacobsBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Evangelist Werner Güra, tenor; Christus Johannes Weisser, bas; Sunhae Im, Christina Roterberg, sopraan; Bernarda Fink, Marie-Claude Chappuis, alt; Topi Lehtipuu, Fabio Trümpy, tenor; Konstantin wolff, Arttu Kataja, bas; RIAS Kammerchor, Staats- und Domchor Berlin, Akademie für Alte Musik Berlin o.l.v. René Jacobs Label: Harmonia Mundi HMC 802156-58
Johann Sebastian Bach Matthäus Passion René Jacobs

Johann Sebastian Bach Matthäus Passion René Jacobs

Programma: Matthëuspassie, BWV 244

Dit is een 'ongehoorde' nieuwe opname met René Jacobs van één van de hoekstenen van de Westerse muziek. In de letterlijke betekenis van 'ongehoord'. Geen enkele dirigent heeft deze passie ooit zo geïnterpreteerd : het is een passioneel menselijk drama dat zich als een echte opera aan ons ontvouwt. Jacobs gelooft niet dat een solistische bezetting veel zoden aan de dijk brengt, dus wordt zijn klankbeeld het complete tegendeel van wat Kuijken ons liet horen. En ook de aanpak van Leonhardt, waar Jacobs in zijn solistenjaren nog mee zong, staat diametraal tegenover deze nieuwe kijk op de Passie. De kerk is een theater geworden, aanbeden heiligen blijken ook mensen te zijn, en grote religieuze gevoelens worden herleid tot (of opgewaardeerd, het is maar hoe je 't bekijkt) diep-menselijke emoties die geworteld zijn in liefde, vriendschap en bewondering. Het meest opvallend zijn de snelle tempi. De evangelist, een sober vertellende Werner Güra, is de man van het recitatief. Bijna charmant en oorstrelend begeleid vertelt hij het lijdensverhaal als een soort minnezanger. En er zit vaart in. René Jacobs legt duidelijk de nadruk op de aria's. Met zwier en actie die voor sommige luisteraars zeker voorbij zal gaan aan de diepgang van de muziek. De zangers, het koor, het barokorkest, iedereen staat in dienst van de man van het theater : Jacobs zelf. De sterkte van deze nieuwe opname is misschien meteen ook haar zwakte : Jacobs kiest partij. Christus is meer mens dan God. Bach is meer een man van de opera dan een cantor. En René Jacobs houdt duidelijk meer van een passie als volks en pittig mysteriespel dan als een gestroomlijnde muzikale eredienst. We zijn mijlenver verwijderd van Harnoncourt en zijn sublieme evangelist Prégardien en van de sobere, naar binnen gekeerde benadering van Herreweghe. Maar is deze nieuwe versie naast de kwestie? Is ze provocerend? Of is het een aanpak die nog het dichtst staat bij wat Bach in zijn dagen ten gehore bracht? De antwoorden zijn onlosmakelijk verbonden met uw persoonlijke smaak. Moet uw Bach de scenarist van een beklijvende film zijn, of de tussenpersoon in een (bijna) religieuze ervaring? Jacobs kiest voor het eerste, en daarmee zet hij onze oren open voor een op z'n minst uitdagende luisterervaring.

Mark Janssens

Klara's oordeel