Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Antonio Salieri - La Grotta di Trofonio - Christophe Rousset

Antonio Salieri - La Grotta di Trofonio - Christophe RoussetBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Olivier Lallouette, bariton (Aristone); Raffaella Milanesi, sopraan (Ofelia); Marie Arnet, sopraan (Dori); Nikolaï Schukoff, tenor (Artemidoro); Mario Cassi, tenor (Plistene); Carlo Lepore, bas (Trofonio); Koor van de Opera van Lausanne; Les Talens Lyriques o.l.v. Christophe Rousset Label: Ambroisie 9986
Antonio Salieri - La Grotta di Trofonio - Christophe Rousset

Antonio Salieri - La Grotta di Trofonio - Christophe Rousset

Programma: Anotonio Salieri: La grotta di Trofonio

Deze nieuwe integrale opname van de komische opera 'La grotta di Trofonio' kwam er na een reeks erg succesvolle opvoeringen in maart 2005 in de opera van Lausanne. De eerste uitvoering van 'La grotta di Trofonio' vond plaats in het Weense Burgtheater op 12 oktober 1785. Het libretto werd geleverd door Giambattista Casti, de grote rivaal van Lorenzo Da Ponte. Het verhaal speelt zich af in de Griekse streek Boeotia, in het landhuis van Aristone, en ook in het nabijgelegen bos bij de grot van Trofonio. Aristone geeft zijn tweelingsdochters de toestemming te trouwen met de mannen van hun keuze: Ofelia met Artemidoro, beiden ernstig en nadenkend van aard, Dori met Plistene, wat zorgelozer naturen. Intussen hebben de beide toekomstige echtgenoten de grot ontdekt waar Trofonio de geesten oproept, en als ze daar van terugkeren zijn ze veranderd - Artemidoro is nu de zorgeloze en Plistene de ernstige figuur. Met als gevolg dat de zusters hun aanstaande mannen niet meer willen. Wanhopig keren deze naar Trofonio terug en ze krijgen opnieuw hun oude karakter. Maar dan gaan ook de zusters een wandeling in het bos maken. Ze vinden de grot en ook zij ondergaan een karakterverandering; het dubbele huwelijk moet opnieuw worden uitgesteld. Maar alles loopt goed af omdat Aristone de tovenaar overhaalt om zijn dochters hun eigen persoonlijkheid terug te geven. Dit werk bevestigt dat Salieri geen middelmatig componist was. Het is tot in den treure herhaald dat Salieri niet het genie van Mozart bezat, en in feite lijkt zijn muziek zelfs weinig op die van Mozart, al kondigt 'La grotta' hier en daar al 'Cosi fan tutte' en zelfs 'Don Giovanni' aan. Maar als je Salieri al met enkele tijdgenoten wilt vergelijken, dan beter met Haydn en vooral Gluck. Precies als deze laatste is Salieri een meester in het oproepen van donkere, geheimzinnige en plechtige stemmingen. De orkestratie is kleurrijk en gevarieerd (met bijzonder knap uitgewerkte partijen voor de houtblazers) en ook het (spaarzame) gebruik van het koor is hoogst effectvol. De originele ouverture begint met een langzame inleiding in mineur, en dat was in een opera buffa nog nooit vertoond. Sommige aria's zijn typisch voor die tijd, maar klinken nooit banaal; andere hebben een heel persoonlijk karakter (bijvoorbeeld de liefdesaria van Dori in het begin van het tweede bedrijf). Er zitten talrijke fraaie stukken in deze opera, en vooral de finales zijn bijzonder geslaagd. De uitvoerders verdedigen deze muziek met veel inzet, precisie en enthousiasme. De verschillende rollen zijn uitstekend bezet: Marie Arnet is een stralende, soms ook ondeugende Dori (en de ster van deze opname), Raffaella Milanesi is perfect als haar ernstige zusje. Hun toekomstige echtgenoten doen niet voor hen onder: Mario Cassi zingt met lyrische tenor over de vreugden van het leven, en met zijn baritonale timbre is tenor Nikolaï Schukoff ideaal als zijn meer filosofisch gestemde tegenhanger. Aan het hoofd van zijn enthousiaste Talens Lyriques bevestigt Christophe Rousset nog maar eens zijn uitstekende reputatie als levendige verdediger van ten onrechte verguisd repertoire. Bij deze dubbelcd vind je ook nog een leuke extra: een dvd van bijna 40 minuten met daarop beelden van repetities (o.a. de volledige ouverture) en interviews met Christophe Rousset en regisseur Marcial di Fonzo Bo. Eén bedenking toch bij deze prachtige productie: waarom is het cd-hoesje zo goed als onleesbaar? Geen al te beste manier om een onbekend werk aan eventuele geïnteresseerde liefhebbers voor te stellen, zou je toch denken!

Bart Tijskens

Klara's oordeel