Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Best of 2018: Podium

Best of 2018: PodiumBlijf verwonderd!

Chantal Pattyn, Pieter T'Jonck en Filip Tielens selecteren het beste dat ze in 2018 op binnen- en buitenlandse podia zagen.
Michiel Devijver

NT Gent, Lam Gods

Lam Gods
Regie: Milo Rau
NT Gent

Milo Rau maakte een monument voor menselijkheid. Dat was in deze keiharde tijden een zeer zeldzaam, kwetsbaar en moedig statement. Applaus voor alle performers. Maar vooral voor Maria en Christophorus. (Chantal Pattyn)

 

La Reprise. Histoire(s) du théâtre I
Regie: Milo Rau
NT Gent

Geef Milo Rau een misdaadzaak en hij brouwt er beklijvend theater van. In La reprise ensceneert hij de zinloze moord op de Luikse homo Ihsane Jarfi als een moderne tragedie en een analyse over acteren tegelijk. Dit eerste deel uit Rau's reeks Histoire(s) du théâtre is een vernuftig gecomponeerde én kraakheldere reflectie over geweld, de bron van alle (theater)tragedies. Het collectieve trauma, de audities, de vijf bedrijven met elk een ander vertelstandpunt, het oog voor de sociale context ook: La reprise is het grote, explicietere broertje van het al even fenomenale Five easy pieces, waarin Milo Rau de zaak Dutroux liet naspelen door kinderen. Samen met Lam Gods heeft Rau zijn entree bij NTGent niet gemist. (Filip Tielens)

Diamante. Die Geschichte einer Free Private City.
Regie: Mariano Pensotti
Ruhrtriënnale

Voor ‘Diamante’ reconstrueerde de Argentijnse regisseur Mariano Pensotti een honderdjarige (fictieve) ideale stad in de Argentijnse wildernis. Die stad wordt bestierd door een groot Duits concern, en de voertaal is er dan ook Duits. De toeschouwers dwalen rond in die stad waar ze kunnen binnen gluren in de huizen van de bewoners. Ze ontdekken zo dat deze strikt gereguleerde, ideale stadstaat aan de vooravond van de ondergang staat na een ‘merger’ van het stichtende bedrijf met een andere multinational. De filantropische opzet van het stadje blijkt vanaf dan slechts een dun laagje vernis. Zienderogen worden de riante voordelen van de bewoners ondergraven, tot het stadje terugvalt in een Hobbesiaanse strijd van allen tegen allen. Op dat moment komen ook de bewoners van naburige dorpen, die altijd zorgvuldig uit de stad geweerd werden, in opstand. Heel herkenbaar allemaal. Pensotti houdt nochtans geen rekwisitoor tegen slechterikken, maar maakt je, als een voyeur, deelgenoot van dit verhaal waarin iedereen, op zijn manier, schuldig is aan de teloorgang. Als de protagonisten op het dorpsplein hun opruiende taal spreken, word je als vanzelf mee lid van het oproer. Om pas achteraf te beseffen hoe snel dat allemaal in zijn werk kan gaan. Geniaal. (Pieter T'Jonck)

Rosas
Rosas, De Zes Brandenburgse Concerten

De Zes Brandenburgse Concerten
Choreografie: Anne Teresa De Keersmaeker
Rosas

Het was prachtig! Het was puur plezier! Bachs zes Brandenburgse concerten uitgevoerd door B’Rock en gedanst door Rosas. 20 muzikanten. 16 dansers. En heel even een hond. (Chantal Pattyn)

Invited
Choreografie: Seppe Baeyens
KVS / Ultima Vez

Participatietheater: al te vaak is het een synoniem voor stukken die de kijker wel te kijk zetten, maar allerminst laten participeren. Daarom alleen al is ‘Invited’ van Seppe Baeyens zo bijzonder. Hij betrekt de toeschouwers als volwaardige partners bij zijn werk. Nooit tast hij ze in hun waardigheid aan. Hoe hij dat doet? Hij verzamelde een cast die een levend beeld is van onze superdiverse samenleving: jong en oud, wit en kleur, zelfs mentaal gehandicapte mensen kregen er een plek. Aangevuurd door een levendige band zingen ze, en zoeken ze elkaar daarna op voor kleine ontmoetingen, begroetingen en danspasjes. Dat werkt zo aanstekelijk dat je, voor je het goed en wel beseft, ook wil deelnemen aan dit spel. Spelenderwijs maken achterdocht en gêne plaats voor een ongecompliceerd, maar ver van simpel spel van ontmoetingen. De universele liefde lijkt zelfs binnen in handbereik. (Pieter T'Jonck)

Julian Hetzel
Julian Hetzel, All inclusive

All inclusive
Regie: Julian Hetzel
Campo

Waar eindigt politiek geëngageerde kunst en waar begint de goedkope exploitatie van menselijk lijden? Julian Hetzel vraagt het zich af in deze rake en schurende performance. Hij bevraagt hier slim het gebruik en de recuperatie van gruwel in de kunst en hanteert gretig dezelfde strategieën als de kunstpraktijken die hij bekritiseert, maar smeert er een heerlijk dikke laag satire overheen. Actrice Kristien De Proost is geweldig in vorm als de arrogante curator Bojana Fuchs. Tussen al haar kunstgewauwel en sociale onbeholpenheid heen, legt De Proost/Fuchs geregeld de vinger op de wonde voor ons westerlingen. Pijnlijk herkenbaar. (Filip Tielens)

Big Bears Cry Too
Regie: Miet Warlop
Het Paleis

Miet Warlop for kids. Zo goed en zo geestig! Zoonlief en zijn moeder zijn grote fans. (Chantal Pattyn)
 

Kurt Van der Elst
Het Toneelhuis/FC Bergman: JR

JR
Regie: Joé Agemans, Thomas Verstraeten, Stef Aerts, Marie Vinck
FC Bergman / Het Toneelhuis

FC Bergman waagde zich aan een theaterbewerking van een onnavolgbare, onmogelijk na te vertellen roman van William Gaddis uit 1975. In dat boek voorspelde en ridiculiseerde Gaddis, lang voor dat ‘de bon ton’ werd, de grenzeloze hebzucht, verwarring en leegte van de laat-20e-eeuwse samenleving. De enscenering van FC Bergman berust op één geniale vondst: op de laatste scène na speelt alles zich af in een grote vierkante toren waar het publiek op vier tribunes omheen zit. Ondanks het overvloedig gebruik van camerabeelden kan je zo nooit alles zien of bevatten van wat er zich in die toren afspeelt. Die kijksituatie is de perfecte vertaling van het versplinterde wereldbeeld van het boek. Het titelpersonage, de tiener JR wordt hier op verbluffende manier vertolkt door de jonge Kes Bakker, terwijl Oscar van Rompay op ontroerende wijze zijn al te gevoelige en weerloze leraar, Mr. Bast, gestalte geeft. (Pieter T'Jonck)

Usher
Regie: Philippe Quesne 
Compositie: Claude Debussy / Annelies Van Parys
Staatsoper Berlin

Ik zag van Annelies Van Parys o.m. Ruhe en Private View en haar (en Debussy’s) Pelléas et Mélisande met Oxalys en vond dat telkens bijzonder goed. Met Usher maakt ze haar tweede echte opera. Debussy’s probatie met The House of Usher van Edgar Allen Poe was de basis. Maar wat een sensuele en sensationele klanken toverde ze uit haar hoed bij dit beklemmend verhaal van Poe. Met vier jonge zangers. In een heel geslaagde regie van Philippe Quesne dan nog. Gefeliciteerd, Annelies. Op zo’n avond ben ik apetrots op wat er in onze contreien artistiek gebeurt. (Chantal Pattyn)

Bart Grietens
Red Haired Men

Red Haired Men
Choreografie: Alexander Vantournhout
Alexander Vantournhout / not standing

Zo absurd de gedichten van de Russische dichter Daniil Charms, zo verwonderlijk zijn de fysieke stunts en illusies in dit geweldige stuk van circusartiest Alexander Vantournhout, die met Red haired men zijn eerste groepscreatie maakt voor de grote zaal. De dansers balanceren op elkaars lichaam, iets tussen massage en marteling in. Later zigzaggen ze als macramé door elkaar of toveren ze de andere lichamen weg met een wit doek – net zoals in Charms’ gedichten soms mensen spoorloos verdwenen door de Sovjet-repressie. Allemaal hoogst originele choreografieën, die toch meteen op je netvlies blijven kleven. En ook straf: van 8 tot 88 jaar kan iedereen even sterk genieten van deze voorstelling. (Filip Tielens)

Permanent Destruction
Regie: Naomi Velissariou
Stichting Naomi Velissariou

Rasperformer Naomi Velissariou goot het tragische leven (eenzaamheid, depressies, zelfhaat getroubleerde seksualiteit…) en het gitzwarte oeuvre van auteur Sarah Kane in een stomend theaterconcert. Als je haar ‘Death is my lover and she wants to move in’ of ‘This is not a world in which I want to live’ hoort zingen, lopen de koude rillingen je over de rug. De clash tussen vorm en inhoud die Velissariou opzoekt, werkt wonderwel. Popcultuur belichamen (haar sexy moves en het gestoei met autotune, hardcore en trap) en er tegelijk ironisch commentaar op leveren: het is een strategie die ze deelt met heel wat generatiegenoten. Het levert in Permanent destruction compromisloos, zinderend en macaber theater op. (Filip Tielens)

José Caldeira
Noé Soulier, The Waves

The Waves
Choreografie: Noé Soulier
ND Productions

In ‘The waves’ beschrijft Virginia Woolf met verrassende beelden lichamelijke sensaties, zoals water dat over je rug loopt of bloed dat pompt in je aders. Schichtige waarnemingen, die zich moeilijk laten verwoorden. Maar Woolf geloofde meer in die vluchtige gedachten en gevoelens -de ‘stream of consciousness’- dan in één groot, alles verklarend verhaal. Noé Soulier vond in Woolfs idee inspiratie voor een dansvoorstelling op live muziek van Ictus-leden Tom Decock en Gerrit Nulens. Met trefzekere hand en virtuoze precisie leidt de choreograaf de kijker door een overrompelende, maar vernuftig gecomponeerde veelheid aan bewegingen en percussie. Zo opent hij je zintuigen voor alles wat bewegingen te vertellen kunnen hebben: hoewel dat doorgaans niet in woorden en gedachten te vangen is, lijkt het hier daarom niet minder reëel of aangrijpend. ‘The waves’ is daardoor een baanbrekende voorstelling. Ze valt niet in één bekend hokje onder te brengen. Het is niet ‘modern’ of ‘postmodern’, het is geen ballet of danstheater, geen ‘conceptuele dans’, maar evenmin ‘dans-dans’. Het is gewoon een nieuwe manier om over dans te denken die die oude categorieën achter zich laat. (Pieter T'Jonck)

Truth or dare, Britney or Goofy, Nacht und Nebel, Jesus Christ or Superstar
Regie: Lies Pauwels
Het Paleis

Wat ik precies zag, probeerde ik na de voorstelling op de trein terug naar Brussel uit te vogelen: een catwalk, een musical, een verkleedpartij, een sessie bij de psychiater? Twee uur gefascineerd gekeken naar deze bonte en pakkende rollercoaster van angsten die bezworen worden door dansen, zingen, roepen en tieren. Formidabele Lies Pauwels. (Chantal Pattyn)

Brecht Van Maele
Wouter Deprez, Levend en vers

Levend en vers
Wouter Deprez
 

Wouter Deprez perfectioneert zijn favoriete thema’s en brouwt er een hilarische monoloog van, die je achterlaat met een krop in de keel. Levend en vers focust op de relatie met zijn moeder en het wel en wee van zijn gezin, toen zijn vrouw Marjan de diagnose kanker kreeg. Maar evengoed zit deze geweldige onemanshow vol scabreuze liedjes en cynische grappen die de vreselijke ziekte kanker recht in haar gezicht uitlachen. Het verhaal komt recht uit het hart, wordt verteld met een grote eerlijkheid en noodzaak en resulteert na 2,5 uur knappe opbouw in een finale zoals je die maar zelden ziet bij onze vaderlandse komieken. (Filip Tielens)

Pompidou

Klara’s dagelijkse ontmoeting met de wereld van de kunst. Chantal Pattyn en Nicky Aerts brengen uiteenlopende gasten rond de tafel onder het motto ‘Alles voor de kunst!’

Presentatie: Chantal Pattyn / Nicky Aerts

Samenstelling: Vincent Goris

Contact: via de reageerknop in de Klara-app of via pompidou@klara.be

Van maandag tot en met donderdag, telkens van 17 tot 18 uur op Klara, klara.be en de Klara-app.
Nadien is de uitzending nog 2 weken lang te herbeluisteren via de site en de app.

En Pompidou kan ook gedownload worden als podcast. Zo kan u een uitzending steeds bewaren voor later.

Klik hier en bekijk wat Pompidou te bieden heeft op Facebook
Klik hier en bekijk wat Pompidou te bieden heeft op Instagram