Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Best of 2019: Expo binnenland

Best of 2019: Expo binnenlandKunst & Cultuur

De beste binnenlandse tentoonstellingen in 2019, volgens Pompidou.
Bruegel Black and WhiteKoninklijke bibliotheek Brussel

De wereld van Bruegel in zwart en wit

Bruegel in Black and White
Koninklijke bibliotheek Brussel, nog tot 16 februari 2020

Het Bruegeljaar was druk. Er was veel. Eén van de orgelpunten in eigen land is de tentoonstelling met het complete grafische oeuvre van Pieter Bruegel de Oude in de Koninklijke Bibliotheek. De bibliotheek bezit immers drukken van alle Bruegelprenten en ook enkele tekeningen. De samenwerking tussen Pieter Bruegel en kunstenaar en uitgever Hieronymus Cock is één van de succesverhalen uit onze kunstgeschiedenis. (Sara Debroey)

Wat een schitterende tentoonstelling. Wat een schitterende catalogus. Breugel, of is het toch weer Bruegel?, in black and white is een streling voor het oog. In Wenen mogen ze dan wel wat schilderijen hebben, in de Koninklijke Bibliotheek in Brussel hebben ze een unieke collectie prenten. Eindelijk wordt al die pracht tentoongesteld. (Chantal Pattyn)

Brancusi. Sublimation of Form.
Bozar Brussel, nog tot 2 februari 2020

Het lijkt vreemd maar deze tentoonstelling in het kader van Europalia Romania, is de eerste in ons land gewijd aan de Roemeense beeldhouwer Constantin Brancusi. In 1904 kwam Brancusi aan in Parijs waar hij zou uitgroeien tot dé beeldhouwer van de moderne kunst. In enkele lijnen en volumes wist hij de kern te vatten van een kussend paar, een vrouwenportret, een vogel in beweging of een eindeloze zuil te suggereren. De tentoonstelling in Bozar schetst een rijk geschakeerd beeld van een kunstenaar die onder andere via de fotografie van zijn werk en van zichzelf nauwgezet toezag op de perceptie van zijn werk en zijn imago. (Sara Debroey)

Peter BuggenhoutAxel Vervoordt Gallery
Peter Buggenhout, Axel Vervoordt Gallery

Peter Buggenhout
Axel Vervoordt Gallery, nog tot 22 februari 2020


Zijn sculpturen zijn op het eerste gezicht totaal chaotische maar edoch zorgvuldig gecomponeerde verschijningen van hout, metaal, bloed, koeienmagen, metaal, stof ... en zelfs springkastelen. Ze hebben betekenisvolle titels, maar willen zelf betekenisloos zijn. Peter Buggenhout verbeeldt de wereld zelf, zoals die zich aan ons voor doet: gefragmenteerd, ongecontroleerd, donker, ongrijpbaar. Zijn werken laten zich daarom ook niet lezen, ze doen zich voor. Als een Gestalt. (Chantal Pattyn)

Madonna ontmoet Dulle Griet. Verzamelaars in topstukken gevat
Museum Mayer van den Bergh, nog tot 31 december 2020


Komt een madonna op bezoek bij een dulle griet. Dat verhaal wordt verteld in Museum Mayer van den Bergh, een museum dat werd opgericht rond de collectie van de verzamelaar Fritz Mayer van den Bergh die in 1894 op een veiling in Keulen de hand wist te leggen op het schilderij De Dulle Griet van Pieter Bruegel de Oude. Aan het begin van de 19de eeuw verzamelde nog iemand anders oude kunst, ridder en burgemeester van Antwerpen, Florent van Ertborn. Hij kocht het bijzondere, 15de eeuwse paneel met de afbeelding van de Madonna, van de Franse kunstenaar Jean Fouquet. Van Ertborn zou zijn verzameling schenken aan het Antwerpse Museum voor Schone Kunsten. Een tentoonstelling als een virtuele ontmoeting tussen twee gepassioneerde verzamelaars oude kunst. (Sara Debroey)

Xavier Hufkens
Paul McCarthy in de Brusselse galerie Xavier Hufkens

Paul McCarthy. Mixed bag.
Xavier Hufkens

Paul McCarthy houdt het simpel: hij reageert met zijn sculpturen, films en installaties op de wereld zoals hij is. Hij is een provocateur, maar niet ten dienste van zichzelf, wel op de kap een samenleving die moreel zo gezonken is dat je als kunstenaar niet anders kan dan haar perversiteiten, hypocrisie, sarcasme, sadisme en plat consumerisme aan de kaak stellen. En dat doet McCarthy door alles wat hem vooral in de Amerikaanse samenleving tegen de borst stoot (puritanisme versus de porno-industrie, Hollywood en zijn uitwassen, de WaltDisneyficatie en ondertussen ook MeToo) zwaar uit te vergroten.

Wie commentaar heeft op zijn werk, dat inderdaad zeer ontregelend is, moet eerst diep nadenken, en weten wie hij aanvalt: de kunstenaar of de samenleving waarop de kunstenaar reageert. Galerie Xavier Hufkens presenteerde nieuw werk in 2019. Pas binnen of het is al een slap in the face, met drie sculpturen die iteraties zijn van de vele beelden die werden geïnspireerd door het Disney park Pirates of the Carribean, dat er was voor de succesvolle films met Johnny Depp. Meer nog, mij werd verteld dat hij heel wat werken destijds maakte met ex-werknemers van het park. Van piraterij gesproken.

Nog: varkens, afgesneden handen en vingers, en andere troep. Een van de personages is Captain Ballsack. Moet er een tekening bij? Je kan dit goor vinden, door de beeldtaal, maar door de vorm appelleert veel van zijn werk toch aan een esthetisch oog. McCarthy beschilderde zijn sculpturen namelijk, in harde en flashy roze, waardoor zijn personages er nog tragischer en triester gaan uitzien. En toch betrap je je op het feit dat je je laat verleiden door een aantal klassieke conventies van de beeldhouwkunst. Om de kunstgeschiedenis erbij te halen: de taal is die van de omgekeerde wereld van Jeroen Bosch, de houding van de figuren en de hele presentatie deed me ook aan een aantal beelden uit de oudheid en de barok denken.

McCarthy is vooral een installatie- en filmmaker. In zijn studio in California wordt met een pak en vaak vaste performers de meest uitzinnige films gemaakt. Het artificiële wordt zo in de verf gezet, net als het over the top gaan, dat je beseft dat je niet meer geschokt kan zijn, omdat McCarthy nu en dan uitzoomt, waardoor het 100 % pastiche en parodie is. Bovendien zie je de set in zijn studio, of, in het geval van CSSC, de gigantische truck die de koets trekt en alle camera’s rond die koets. Dat zorgt voor de nodige aliënatie, en dus niet voor het Salo-effect van Pasolini.

Het is overduidelijk: McCarthy heeft niets meer te bewijzen, noch te verliezen. Hij geniet van de luxe om radicaal te variëren op zijn klassieke thema’s. Bravo. (Chantal Pattyn)

Pieter Vermeersch
Museum M Leuven

Pieter Vermeersch zette Museum M naar zijn hand voor een display van de verschillende facetten van zijn kunstpraktijk: schilderkunst, fotografie, architectuur, ... Vermeersch schildert in the first place, ook op marmer. Maar soms ontstaat het beeld net door de verf weg te nemen. In M werd een in fel blauw gestoken muur alsnog deels weggekrast. Twee dwars door de ruimte geplaatste muren zorgen ervoor dat je blik geleid wordt tussen de verschillende kleuren en dragers. Een prachtig spel leverde dat op. (Chantal Pattyn)

Rinus Van De VeldeTim Van Laere Gallery
RVDV The Villagers

Rinus Van de Velde - The Villagers
Tim Van Laere Gallery, Antwerpen


Rinus Van de Velde heeft met 'The Villagers' een tentoonstelling gemaakt waarin niet alleen zijn gekende, grote tekeningen in zwart wit te zien zijn, maar ook kleine tekeningen in kleurpotlood, een installatie in karton en zijn eerste film. Hij brengt de schipbreuk van de globalisering en de vlucht in lokaliteit en identiteit op een indirecte, ouderwets tragische manier tot leven. (Jeroen Laureyns)

Carole Vanderlinden - UPPERCUT
De Warande Turnhout


De zelfstandigheid van haar werken, de sensuele materialiteit, de bijkomstigheid van het motief, de sfeer van de schemering, de magie van de verborgen ruimtes, de gebruikssporen van de tijd ... zelden wist een mij helaas al te onbekende schilder zo snel van de kwaliteit van haar werk te overtuigen als Carole Vanderlinden in de Warande in Turnhout (Jeroen Laureyns)

Stéphane Mandelbaum
Joods Museum van België Brussel

De waanzinnige indruk die de jong gestorven tekenaar Stéphane Mandelbaum in het Joods Museum van België in Brussel achter liet, was er één om nooit te vergeten. Net nu in de 21ste eeuw een jonge generatie de realistische tekening opnieuw geloofwaardig weet te maken, duikt er uit de jaren 80 een explosieve, geniale Belgische tekenaar op met portretten van zichzelf, zijn Joodse familie, zijn grote kunstidolen en nazi-iconen. Mandelbaum werd veel te lang over het hoofd is gezien. Wat een geluk dat deze veerkrachtige Joodse instelling in Brussel de tentoonstelling die het Centre Pompidou aan Mandelbaum gewijd had, overnam. Zo kreeg deze jong gestorven Belg -eindelijk de erkenning die hij verdient. (Jeroen Laureyns)

Encountered Error
Société Brussel

Société is een kunstruimte in Molenbeek die wordt gerund door Els Vermang en Manuel Abendroth van het kunstenaarscollectief LAb[au]. Tweemaal per jaar stellen ze een – ambitieuze- tentoonstelling voor waarvoor werk van opkomende kunstenaars wordt gecombineerd met dat van gevestigde waarden. Encountered Error toonde hoe kunstenaars zoals Gustave Metzger, Michel François en Maria Kley de notie van fouten omarmen in hun werk. (Sam Steverlynck)

Pompidou

Klara’s dagelijkse ontmoeting met de wereld van de kunst. Chantal Pattyn en Nicky Aerts brengen uiteenlopende gasten rond de tafel onder het motto ‘Alles voor de kunst!’

Presentatie: Chantal Pattyn / Nicky Aerts

Samenstelling: Vincent Goris

Contact: via de reageerknop in de Klara-app of via pompidou@klara.be

Van maandag tot en met donderdag, telkens van 17 tot 18 uur op Klara, klara.be en de Klara-app.
Nadien is de uitzending nog 2 weken lang te herbeluisteren via de site en de app.

En Pompidou kan ook gedownload worden als podcast. Zo kan u een uitzending steeds bewaren voor later.

Klik hier en bekijk wat Pompidou te bieden heeft op Facebook
Klik hier en bekijk wat Pompidou te bieden heeft op Instagram