Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Boccherini - Quintettes - Explorations

Boccherini - Quintettes - ExplorationsBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Ensemble Explorations o.l.v. Roel Dieltiens Label: harmonia mundi HMC 901776
Boccherini - Quintettes - Explorations

Boccherini - Quintettes - Explorations

Programma: Luigi Boccherini: Kwintet in g op. 29 nr. 6 G.318. Kwintet in d op. 18 nr. 5 G.287. Kwintet in F op. 41 nr. 2 G.347

Een van de grote voordelen van Roel Dieltiens’ Ensemble Explorations is dat het zo makkelijk van gedaante wisselt. Dat laat het toe de lading te bieden die door de vlag beloofd wordt: het muzieklandschap “exploreren” voor dat gedeelte van het repertoire dat binnen de premisse valt van “kamermuziek voor strijkers vanaf de achttiende eeuw”. Komt daarbij nog de vooropgestelde “bijzondere aandacht voor de originele tekst”, en je weet zowat welk vlees er in de kuip zit. Hun nieuwste cd met drie strijkkwintetten van Luigi Boccherini past helemaal in dat kader. Van de ruim honderd kwintetten voor “kwartet met tweede cello” die Boccherini schreef, wordt hier een representatief staal aangeboden uit de jaren 1774 en 1779. Boccherini was toen aan het werk bij een in ongenade gevallen lid van het Spaanse koningshuis dat beschikte over een uitstekend strijkkwartet. Boccherini, die al naam had gemaakt als cellist, voegde aan het kwartet een partij voor zichzelf toe, wat een interessant alternatief bood voor de Weense producten van Mozart, die een tweede altviool voorzag. Het is zeker de verdienste van Explorations om dit repertoire open te trekken, voorbij de grenzen van het eeuwige menuetje waarmee Boccherini prjkt op “The best of...”. Zijn muziek is zeker het ontdekken waard omwille van haar zeer gevarieerde kwaliteit, expressieve mogelijkheden, pittige textuur, enz. Ik heb echter wat bedenkingen bij de uitvoering. En dan gaat het niet over technische mankementen; op dit niveau hoeven we ons daar geen zorgen over te maken. Wat mij echter stoort is de nogal eenzijdige keuze van dit ensemble voor een boogstreek die altijd wel ergens in de buurt van het staccato ligt. Ik wil niet beweren dat muziek voor strijkers nooit anders dan legato mag klinken, maar het voortdurende vuurwerk van korte, gestoten nootjes gaat op den duur vervelen, en zelfs een beetje irriteren. Het waarom van die keuze is niet duidelijk – wordt ook niet verklaard in het inlegboekje. Waarschijnlijk zal het met authenticiteitsstreven te maken hebben. Hoe dan ook mis ik daardoor warmte en intimiteit in de samenspraak. Bovendien komen ze daarmee soms gevaarlijk dicht bij vals affect. Samengevat: een interessante release, zeker wat het repertoire betreft, en een zeer verdienstelijke uitvoering, met één chronisch gebrek: een eenzijdige articulatie, en daardoor een gemis aan expressieve kleurwerking.

Johan Uytterschaut

Klara's oordeel