Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
British Piano Concertos: Ferguson - Gerhard - Rowley - Darnton

British Piano Concertos: Ferguson - Gerhard - Rowley - DarntonBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Peter Donohoe, piano; Northern Sinfonia o.l.v. Peter Donohoe Label: Naxos 8.557.290
British Piano Concertos: Ferguson - Gerhard - Rowley - Darnton

British Piano Concertos: Ferguson - Gerhard - Rowley - Darnton

Programma: Alec Rowley: Concerto in D voor piano, strijkers en percussie, op. 49 (1938); Christian Darnton: Concerto in C voor piano en strijkers (1948); Roberto Gerhard: Concerto voor piano en strijkers (1951); Howard Ferguson: Concerto voor piano en strijkers, op. 12 (1951).

Naxos is al lang niet meer een budgetlabel dat een 'goedkope' artistieke koers vaart. Veel goede musici die elders geen kansen (meer) krijgen, komen met degelijke voorstellen bij hen terecht. De Engelse pianist Peter Donohoe serveert nu een derde volume met Britse pianoconcerto's die men zelfs in het thuisland amper kent... Eerst twee concerto's in zakformaat, ieder een kwartier. Dat van Alec Rowley (1938) is een vinnig en speels werk, entertainment in een bevallige schriftuur, 'light music' waar je weinig van onthoudt, maar dat geldt ook voor een glaasje cider op een zomerdag. Beide mogen bestaan. Het Concertino (1948) van Darnton (nog een nobele onbekende) is schatplichtig aan de neo-klassieke stroming van Stravinsky, en zwerft door allerlei ideeën, soms wat kortademig, maar beter zo dan te langdradig. Een beetje modernistisch gedurfd in de hoekdelen, en grappig in het andante, waar linker- en rechterhand elkaar achtervolgen met hetzelfde thema. Het serieuzere werk komt van Roberto Gerhard, de Catalaan die eind jaren '30 naar Engeland vluchtte, en met zijn pianoconcerto (1951) probeerde seriële technieken te verzoenen met inspiratie uit renaissancemuziek. Drie delen - tiento, differencias en folia - een concerto dat niet folkloristisch aandoet, maar de rauwe, harde, klagende kant van zijn geschiedenis durft aan te raken. Het pianoconcerto van Howard Ferguson (ook uit 1951) werd al uitgebracht op Chandos (met pianist Howard Shelley). Conventioneler van opbouw, makkelijker in het oor liggend, net iets minder beklijvend. Maar net zoals de voorgaande het verkennen waard. Een markante cd dus wat repertoire betreft, en Peter Donohoe is op dreef waar hij ritmische stuwing mag aanbrengen, virtuoze lijnen trekken, percussief en viriel, ook in de sonore linkerhand. Tegenover die strakke pianistieke articulatie en muzikale spankracht staat soms een gebrek aan nuances in kleurvorming, nuances, poëzie. In het klankbeeld is de pianist nogal dominant. De strijkers (onder zijn leiding) zijn technisch competent en geëngageerd, maar soms dreigen ze het routineuze decor / klankbord te worden van de solist.

Karel Nijs

Klara's oordeel