Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Cecus - Graindelavoix - Björn Schmelzer

Cecus - Graindelavoix - Björn SchmelzerBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Graindelavoix o.l.v. Björn Schmelzer Label: Glossa 32105
Cecus - Graindelavoix - Björn Schmelzer

Cecus - Graindelavoix - Björn Schmelzer

Programma: Anoniem: Romance de la muerte del muy esclarecido rey don Felipe; Pierre de la Rue: Plorer, gemir, crier - Delicta juventutis - Absalon, fili mi - Doleo super te; Alexander Agricola: Cecus non judicat de coloribus, prima pars & secunda pars - Fortuna desperata - Si dedero sompnium oculis meis - L'eure est venue - Je n'ay dueil que de vous; Juan de Anchieta: Musica quid defles; Nicolas Champion: De profundis clamavi; Josquin Desprez: Nymphes des bois

De jongste cd van het Ensemble Graindelavoix is opnieuw een knappe verzameling van polyfonie rond een bepaald onderwerp, meer bepaald 'blindheid'. 'Cecus non judicat de coloribus' is de titel van een motet van Alexander Agricola, een driestemmig werk zonder tekst. Gelinkt aan deze compositie koos dirigent Björn Schmelzer werken die te maken hebben met 'blindheid', en dit in de ruimste zin van het woord. Zo voegt hij er een aantal werken aan toe die triestheid, rouw en ellende oproepen zodat de (blinde) ogen zich met tranen vullen. Of Agricola echt blind was, weten we niet, maar voor Schmelzer is er bijna geen andere mogelijkheid. Hij veronderstelt dat Agricola 'inwendig' kon zien, vanuit zijn muzikaal geheugen, vanuit de orale traditie. Vanaf 1500 was Agricola cantor aan de hofkapel van Ferdinand I in Castilië. Een hofkapel die in die tijd hoog aanzien genoot. Een van zijn collega's daar was Pierre de la Rue, van wie ook enkele composities op deze cd staan. Ook het prachtige 'Nymphes des bois' van Josquin werd opgenomen, net als een psalm van Nicolas Champion. De cd opent met een anonieme Romance die de dood betreurt. Dit werk wordt gezongen door sopraan Olalla Alman. Met haar volle warme stem zet ze een onovertroffen interpretatie neer van dit werk. Ook in de andere solowerkjes klinkt haar stem prachtig. De andere sopraan, Patrizia Hardt, zingt ook heel erg mooi, en met veel naturel. De werken waarin het hele koor meezingt, wisselen een beetje van niveau. Heel bewust kiest Schmelzer voor een heterogene bezetting, en dat maakt dat er regelmatig stemmen extreem uit hun context springen. En natuurlijk hoeft het niet altijd de gladgestreken interpretatie van een Engelse groep als bijvoorbeeld Stile Antico te zijn. Homogeniteit is niet per sé een must in polyfonie, maar toch vallen sommige stemmen op deze opname soms net iets te veel op. Tot slot staan er nog enkele instrumentale werken op. De muzikanten spelen met veel vrijheid, improvisatorisch, op een hoog niveau. Globaal gezien is dit een hele knappe opname, zeer weldoordacht samengesteld, een must voor een polyfonieliefhebber!

Renate Weytjens

Klara's oordeel