Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Christophe Vekeman leest Dolly Parton

Christophe Vekeman leest Dolly PartonKunst & Cultuur

Countryzangeres Dolly Parton out zich als thrillerschrijfster. En dat hoeft niemand te verbazen, vindt Christophe Vekeman.

Dolly Parton verkent nieuwe wegen

Dolly Parton doet wat ze wil. Eruitzien als Dolly Parton, bijvoorbeeld. Of geheel volgens het adagium ‘A dream is a terrible thing to waste’ op haar 76ste debuteren als romancière. En áls Dolly Parton doet wat ze wil, wel, dan doet zij het goed, dus is zij voor die eerste roman van haar, in het Nederlands Ren, Rose, ren getiteld, niet zomaar in zee gegaan met de eerste de beste schrijver van om de hoek, maar met een van de bestverkopende auteurs ter wereld, James Patterson.

Dolly zelf introduceren zou absurd zijn: zoals Paus Johannes Paulus II – Paus Franciscus lijkt me niet beroemd genoeg te zijn om deze vergelijking te doen slagen – niet alleen bekend was bij de katholieken van zijn tijd, zo behoort ook Dolly al decennialang tot het collectieve bewustzijn, niet alleen van countryfanaten of muziekliefhebbers, maar van tout court iederéén die zich in het Westen en daarbuiten op een tweetal benen voortbeweegt.

Dolly is bij uitstek wat ‘een fenomeen’ genoemd wordt, en al mag een en ander dan geheel conform haar bedoelingen zijn, toch staat tezelfdertijd als een paal boven water dat haar artistieke geloofwaardigheid ten zeerste heeft te lijden onder het feit, bijvoorbeeld, dat het naar hoge waarschijnlijkheid een pak bekender is dat zij letterlijk honderden pruiken bezit dan dat mensen weten dat zij in haar leven tot nog toe meer dan drieduizend songs heeft geschreven.

Dat, over pruiken gesproken, nogal wat highbrowtypes onder hun eigen miserabele toupetje zwaar de wenkbrauwen zullen fronsen nu Dolly zich aan literatuur gaat wagen, ligt dan ook evenzeer voor de hand als dat het zeker mag heten dat Dolly, who wakes with new dreams every day, van deze kniesoren geen moment wakker zal liggen.

Ren, Rose, Ren

Maar goed, wat is het voor een boek geworden, waar gaat de roman over? Over Dolly Parton, zou je boudweg kunnen zeggen, met dien verstande dat zij haar persoonlijkheid gulweg verdeeld heeft over twee alter ego’s.

Enerzijds is er de jonge, uiterst ambitieuze en navenant koppige, mooie, maar vooral erg getalenteerde en welluidende AnnieLee Keyes, die aan het begin van de roman, na de flashforwardscène die in thrillerachtige boeken nu eenmaal de verplichte proloog lijkt te vormen, straatarm, sjofel gekleed en met weinig andere bezittingen dan Maybelle, haar gitaar, net als Dolly in 1964 naar Nashville gelift komt. Van meet af aan leren wij haar kennen als iemand die, eveneens net als de jonge Dolly, het niet kan laten om van alles wat ze hoort – ‘het geluid van een lijster, het gedruppel van een lekkende kraan of het gelijkmatige gebonk van een rijdende goederentrein’ – een liedje te maken, maar er tegelijkertijd niet voor terugdeinst haar revolver te trekken als een man haar dreigt te molesteren – en nogal wat mannen dreigen dat inderdaad te doen in de loop van het boek…

Aan de andere kant is er de flamboyante Ruthanna Ryder, aanhangster van de ‘more is more’-filosofie en zich dus kledend volgens het idee dat er niet zoiets bestaat als overdressing. Zij is ‘een van de meest succesvolle muzikanten in de geschiedenis van de mensheid’, al heeft zij als vrouw dan, let wel, ‘tien keer zo hard moeten werken voor half zoveel aandacht’, en dit meer bepaald in de tijd dat radio-dj’s steevast de regel volgden nooit twee liedjes van vrouwen achter elkaar te draaien. Overigens is Ruthanna inmiddels met pensioen en treedt zij zelf niet meer op, al is zij wel nog altijd productief en oppermachtig in de countrywereld, wat haar in staat stelt AnnieLee omhoog te duwen op haar steile weg naar de top.

En dan is er nog de derde hoofdfiguur van het boek, Ethan, een woest aantrekkelijke countrymuzikant die op zeker ogenblik in opdracht van Ruthanna zal fungeren als de bodyguard van AnnieLee, niet zozeer om haar te beschermen tegen opdringerige fans of doordeweeks lastig manvolk als wel omdat haar geheime verleden, waarover zij ook tegen Ruthanna en Ethan met geen woord wenst te reppen, na verloop van tijd op waarlijk levensgevaarlijke wijze haar droom dreigt te gaan verwoesten…

Dolly Parton heeft haar persoonlijkheid gulweg verdeeld over twee alter ego's.

Is dit een goed boek?

Wel, je kan het jezelf moeilijk maken door Ren, Rose, ren te lezen met pakweg John Updikes Rabitt, Run in het achterhoofd, wat net zoiets zou zijn als Bach beluisteren terwijl je stijf staat van de ziedende swingzucht en de wereld als een dansvloer aan je voeten lijkt te liggen: zoiets werkt niet, zoiets is alleen maar frustrerend.

Maar wie in is voor een pretentieloos spannend verhaal, niet bang is voor natte wangen aan het end en/of benieuwd is naar hoe Dolly het eens te meer voor elkaar krijgt een gloedvol stralend licht aan te steken in de harten van haar publiek – in dit geval haar lezers –, want dat laatste is op de een of andere manier haar allergrootste talent, dat zich niet aan artistieke genres blijkt gebonden te weten, die rént zich nu de benen van onder het lichaam om deze sweet, sweet rose van Parton en Patterson te gaan plukken.

Christophe Vekeman

Ren, Rose, Ren van Dolly Parton en James Patterson is verschenen bij Nieuw Amsterdam
Uit het Engels vertaald door Anne-Marie Vervelde en Louise Koopman

Pompidou

Klara’s dagelijkse ontmoeting met de wereld van de kunst. Chantal Pattyn en Heleen Debruyne brengen uiteenlopende gasten rond de tafel onder het motto ‘Alles voor de kunst!’

Presentatie: Chantal Pattyn / Heleen Debruyne

Samenstelling: Chantal Pattyn

Contact: via de reageerknop in de Klara-app of via pompidou@klara.be

Van maandag tot en met donderdag, telkens van 17 tot 18 uur op Klara, klara.be en de Klara-app.
Nadien is de uitzending nog 2 weken lang te herbeluisteren via de site en de app.