Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Concertante! - Les Vents Français

Concertante! - Les Vents Français Klassieke muziek, CD

Uitvoerders: Les Vents Français (Emmanuel Pahud, fluit; François Leleux, hobo; Paul Meyer, klarinet; Radovan Vlatkovic, hoorn; Gilbert Audin, fagot); Münchener Kammerorchester o.l.v. Daniel Giglberger. Label: Warner classics 0190295704872.
Hoes van de cd Concertante! door Les Vents Français

Les Vents Français, deze keer concertant

Programma: Franz Danzi: Sinfonia concertante in Es – Sinfonia concertante in Bes op.41; Wolfgang Amadeus Mozart: Sinfonia concertante in Es KV297b – François Devienne: Sinfonia concertante nr.2 in F; Ignaz Pleyel: Sinfonia concertante nr.5 in F.

Deze dubbelcd, uitgegeven bij Warner classics, is er nog eens eentje die een leemte in de cd-markt opvult. Niet dat de sinfonia concertantes van Mozart en zijn tijdgenoten nog nooit zijn opgenomen, maar het zijn toch maar zelden de toppers, zoals hier de leden van Les Vents Français, die zich over dit repertoire ontfermen.


Het is een wat moeilijk te definiëren genre, dat van de sinfonia concertante. Is het een symfonie waarin beroep wordt gedaan op enkele concertante instrumenten? Of is het een concerto met twee of meer solisten? De musicologen zijn er nog altijd niet helemaal uit. Hoe dan ook, het genre was erg populair in de jaren 1770-1780, en het ontwikkelde zich vooral in twee voorname muzikale centra van die tijd: Mannheim en Parijs. Het mooie aan deze nieuwe dubbelcd is, dat je de Parijse stijl (met werken van François Devienne en Ignaz Pleyel) kunt vergelijken met die van de Mannheimer Schule (twee stukken van Franz Danzi), en dat je ook, als een soort van verbindingsstuk tussen beide richtingen, de sinfonia concertante voor hobo, klarinet, hoorn, fagot en orkest van Mozart terugvindt. Want Mozart schreef dit heerlijke werk – toch wel het mooiste op deze cd! - in 1778 in Parijs, voor zijn muzikale vrienden uit Mannheim, de stad waarvan hij net was teruggekeerd. Er is lang getwijfeld of dit stuk wel van Mozart was, maar intussen weten we dat wel zeker, al zijn enkele delen uit de orkestpartij wellicht van andere, anonieme meesters.


De School van Mannheim is hier vertegenwoordigd door twee sinfonia concertantes van Franz Danzi (1763-1826), waarvan vooral de tweede, het op.41, de componist op zijn best toont: dat is een vernuftige, elegante, pre-romantische compositie, helemaal in de stijl van Carl Maria von Weber.


François Devienne (1759-1803) en Ignaz Pleyel (1757-1831) waren dan weer beroemde en gerespecteerde namen in het Parijse muziekleven. De sinfonia concertante van Devienne, zelf een uitstekende fagottist en fluitist, is een typisch product van de componist-virtuoos: dit is muziek die opvalt door haar theatrale karakter, haar weelderige orkestpartij en haar afwisselende stijl, met onvervalste concertante passages, aantrekkelijke begeleidingen en mooie dialogen tussen de solo-instrumenten. De stijl van Pleyel, ooit nog een leerling van Haydn, verschilt toch wel van die van zijn collega. Het openingsdeel van zijn vijfde sinfonia concertante bevat zeker enkele sprankelende solo’s en individuele momenten, toch zijn die minder uitgewerkt, en gaat de grootse aandacht hier naar het ensemblespel. M.a.w. bij Pleyel overheerst de symfonische schrijfwijze.


De leden van Les Vents Francais zijn allen absolute meesters op hun instrument en uitstekende solisten die dan ook bij de grootste orkest spelen. Maar door het grote speelplezier, de speelse dialogen en uitwisselingen is het geheel hier veel meer dan de som van de delen. Ze worden voortreffelijk begeleid door een strak spelend Münchener Kammerorkest o.l.v. zijn concertmeester Daniel Giglberger, een violist die hoorbaar, o.a. door zijn studies bij Reinhard Goebel, de wereld van de oude muziekpraktijk bijzonder goed kent.

- Bart Tijskens

Klara's oordeel