Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
"Conciertango" : Piazzolla - Tirao - Lacagnina

"Conciertango" : Piazzolla - Tirao - LacagninaBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Edoardo Catemario, gitaar; Michael Zisman, bandoneon; Orchestra Vincenzo Galilei o.l.v. Nicola Paszkowski Label: Arts 47728-8
"Conciertango" : Piazzolla - Tirao - Lacagnina

"Conciertango" : Piazzolla - Tirao - Lacagnina

Programma: Astor Piazzolla:Double Concerto "Hommage à Liège". Oscar Emilio Tirao: Conciertango Buenos Aires. Oliviero Lacagnina: Concerto Serenata (ommaggio a Astor Piazzolla).

Ongetwijfeld is Astor Piazzolla de belangrijkste vertegenwoordiger van de Tango Argentino, maar de bekendste is toch Carlos Gardel. De Argentijnen dragen hem in hun hart als was hij een halfgod. Piazzolla had met zijn "Nuevo-Tango", vol van opgewonden en tegenwerkende ritmes, de oude Tanguero’s te veel pijn gedaan, hij week voor hen te ver af van de ware aard van de tango. Toch wist net hij dit genre op een kwalitatief hoger niveau te tillen. Piazzolla, nochtans een echte Tanguero in hart en nieren, had aanvankelijk niet de bedoeling zich aan deze dans te wijden. Hij werd gestimuleerd door zijn leermeesters Alberto Ginastera en niet in het minst door Nadia Boulanger, die hem er van overtuigde zijn pianostudie hiervoor op te geven! Piazzolla werd tango. Piazzolla ís tango. Op deze cd drie cobcertante werken die een hommage zijn aan de tango, met de gitaar in de hoofdrol. Piazzolla's dubbelconcerto voor gitaar, bandoneón en strijkers (1985), een ode aan Luik, omvat alle typische kenmerken van Piazzolla’s muziek, alhoewel het niet tot zijn meest gewaagde bladzijden behoort. Het is meteen het hoogtepunt van de hele cd. Wat erna volgt is enigszins teleurstellend. Zoals dikwijls het geval met hommages, zijn de composities van Tirao (1985) en Lacagnina (1994) niet meteen de interessantste creaties. Vooral het werk van Tirao is structureel en muzikaal zwak. Het is naar mijn gevoel niet meer dan een bonte opeenvolging van verscheidene kleine opgewekte volkstaferelen die het geheel een naïef karakter verlenen. Ik mis enige samenhang. De Elegia uit het Concerto Serenata van Lacagnina is een mooi lichtpunt, maar doet me wat té veel denken aan filmmuziek. De hoekdelen van dit ietwat modernere werk zijn te gekunsteld om artistiek te kunnen overtuigen. De solisten daarentegen zijn erg goed, hoewel ze overdreven hun best doen deze muziek netjes, helder en transparant uit te voeren. Van het typische rubato dat de tango kenmerkt is weinig terug te vinden. Het magische van Piazzolla’s eigen opnamen ontbreekt: hij verstond de kunst steeds te laat te komen en toch op tijd. Het orkest in deze productie komt meer dan eens te laat. Hun spel is steriel zonder enige affiniteit met deze muziek. Ik ben niet overtuigd. En dat kan de uitmuntende kwaliteit van de muziek van de grote meester helaas niet goedmaken.

Stefan Van Puymbroeck

Klara's oordeel