Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Dances - Benjamin Grosvenor

Dances - Benjamin GrosvenorBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Benjamin Grosvenor (piano) Label: Decca 478 5334
Dances - Benjamin Grosvenor

Dances - Benjamin Grosvenor

Programma: Albéniz: Tango; J.S. Bach: Partita No. 4 in BWV828; Chopin: Andante spianato & Grande Polonaise Op. 22; Gould, M: Boogie Woogie Etude; Granados: Valses Poeticos; Scriabin: Mazurka's

Voor zijn derde cd ‘Dances’ liet de nu nog altijd maar 22-jarige Britse pianist Benjmanin Grosvenor zich inspireren door een brief uit 1909 van de grote pianist-componist Ferruccio Busoni aan zijn leerling Egon Petri. In die brief stelde Busoni voor dat Petri zijn recitals zou samenstellen als een ‘dansprogramma’ met daarin originele composities en transcripties. Benjamin Grosvenor werkte dit idee verder uit voor zijn eigen debuut in de Queen Elizabeth Hall in 2012 en nu dus ook voor deze nieuwe recital-cd. En zo krijg je hier, naast Bach waarmee de cd opent, een intelligent samengesteld programma met bekende en meer obscure stukken uit het grote pianorepertoire. De Bach van Benjamin Grosvenor, hier de vierde partita, is licht, vloeiend en speels. Grosvenor doet gelukkig geen poging om het klavecimbel na te bootsen; wel benut hij alle dynamische en kleurende mogelijkheden van een moderne piano. Ook de twee polonaises van Chopin klinken verfijnd, parelend (wat een toucher!), en tegelijk bezorgt Grosvenor ze een opmerkelijke ritmische drive. De volgende werken op deze cd vallen eerder onder de categorie ‘vergeten parels’: drie van de tien mazurka’s uit het op.3 van Alexander Skrjabin bijvoorbeeld, of nog zijn wals op.38. En ook de elegante, levendige en speelse ‘8 valses poéticos’ van Enrique Granados’ horen bij deze categorie thuis. Ze geven Grosvenor alleszins alle kans om zijn veelzijdigheid te tonen: zijn gratie, verbeelding en sensualiteit in Skrjabin, en een geraffineerde melodievorming in Granados. In de laatste drie werken op deze cd mogen de remmen helemaal los, al houdt deze jonge pianoleeuw ook hier alles, technisch gezien, perfect onder controle: in een heerlijke transcriptie van de 19e-eeuwse virtuoos Adolf Schulz-Evler van de beroemde wals ‘An der schönen blauen Donau’ van Johann Strauss, een arrangement van Leopold Godowsky van dé ‘Tango’ van Isaac Albéniz, en ten slotte in een behoorlijk swingende ‘Boogie-Woogie Etude’ van de Amerikaanse componist Morton Gould, die dit stuk oorspronkelijk voor piano en orkest schreef. Een zalig recital is dit!

Bart Tijskens

Klara's oordeel