Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Een Brusselse chips-en-colafilm van papier

Een Brusselse chips-en-colafilm van papierKunst & Cultuur

Weinig Franstalige Belgische auteurs worden vertaald naar het Nederlands. Maar nu kunnen we het werk van RTBF-journalist en schrijver Jérôme Colin leren kennen. Niet meteen het boek van het jaar, aldus Christophe Vekeman, maar best wel te pruimen.
De Bezige Bij

Jérôme Colin, Het slagveld

Iedereen is uiteraard altijd op zijn manier een buitenbeentje, of hij dat nu gaarne wil of niet, maar wat ikzelf in elk geval wel degelijk gemeen heb met het gros mijner mede-Vlamingen, is dat ik maar zelden een roman ter hand krijg die geschreven is door een Franstalige Belg van wie de naam niet Georges Simenon en ook niet Amélie Nothomb luidt. Nu, echter, is bij De Bezige Bij de Nederlandse vertaling verschenen van het tweede boek van de genaamde Jérôme Colin, geboren in 1974, woonachtig te Brussel en werkzaam bij de RTBF, de zender waarvoor hij al zo’n vijftien jaar het erg populaire cultuurprogramma Hep Taxi! presenteert. Le Champ de bataille heet het boek, dat in Wallonië een bestseller schijnt te zijn, en de Nederlandse vertaling is Het slagveld getiteld.

En een slagveld mag het gezin van de naamloze ik-figuur, die in elk geval met zijn paar kilootjes te veel en zijn vroegtijdig grijze haren qua fysiek en leeftijd enigszins aan de schrijver annex presentator Jérôme Colin doet denken, inderdaad worden genoemd, een indruk die nog wordt versterkt door de oorlogstermen die de verteller gebruikt om de situatie ten huize van hemzelf te schetsen: het wc-hokje dat hij aanwendt om zich zo vaak als mogelijk in terug te trekken en daar vervolgens aan de hand van reisfoto’s weg te dromen naar betere, vroegere tijden, wordt door hem aangeduid als ‘mijn vesting’, en zijn zoon Paul, die zich in ‘de loopgravenoorlog die de puberteit is’ bevindt, is al een jaar lang onverdroten bezig het gezin waartoe hij toch zelf behoort ‘te vuur en te zwaard te verwoesten’.

Zo roept Paul, het rotjoch dat ook op de voorflap van de roman staat afgebeeld, op een bepaald moment op de speelplaats uit volle borst ‘Allahoe Akbar’, wat des te problematischer is daar Het slagveld zich afspeelt ten tijde van de Parijse aanslagen en later van de IS-aanval op 22 maart 2016 in Brussel. Het wangedrag van Paul heeft overigens ook de vrede verstoort tussen de ik-figuur en zijn vrouw Lea, die hem verwijt dat hij Paul veel te hard aanpakt en dat hij toch echt al te weinig begrip voor hem toont, wat enigszins ironisch is, daar de verteller zich tot overmaat van ramp juist heel sterk in zijn zoon herkent en wezenlijk solidair met hem is. Of zoals hij het tegen zijn psychologe die hij al twee jaar zonder medeweten van zijn vrouw bezoekt formuleert: ‘Maar weet je, ik heb ook het leven van mijn ouders vergald.’

Ik heb al met langere tanden een boek zitten lezen.

Problemen te over dus in deze korte roman, waarin de ik-persoon grossiert in uitspraken als ‘Je zou nooit moeten toestaan dat een kind ouder wordt dan twaalf. (…) Daarna begint het gelazer’ en ‘Het is vreselijk, een kind dat opgroeit. Nog los van het feit dat ze karrenvrachten aan wc-papier verspillen’, maar die zelf als grootste probleem heeft dat het verhaal helemaal nergens heen gaat, behalve dan naar een einde dat te melig is om waar te zijn.

Toch heeft het boekje zeker genoeg leesplezier te bieden om je als lezer vergevingsgezind te stemmen ten aanzien van de vele mankementen ervan – de vaak stuntelige dialogen, bijvoorbeeld –, welke mankementen je zo’n beetje in gelijke mate voor lief neemt als die van een chips-en-colafilm op zaterdagavond, die je met plezier bekijkt en waarvan je achteraf alleen maar kunt besluiten, daarover ben je het eens met je partner, dat hij waarlijk niet veel soeps was.

Aan de mooiste zin van het boek, een citaat van Louis-Ferdinand Céline, te weten ‘Neem mensen hun woede niet kwalijk, ze lijden’, kan geen enkele andere zin van Het slagveld tippen, en waar de roman inhoudelijk gesproken vrij sterk doet denken aan Het diner van Herman Koch, moet hij eerlijk gezegd toch veeleer met een snelle snack dan met een copieuze maaltijd worden vergeleken – maar ik heb als gezegd al met langere tanden een boek zitten lezen.

Christophe Vekeman

'Het slagveld' van Jérôme Colin is verschenen bij De Bezige Bij.
Uit het Frans vertaald door Martine Woudt

Waarom er zo weinig Franstalige boeken uit België naar het Nederlands vertaald worden, legde Piet Joostens van Passa Porta ooit uit in ons programma Belmondo. U kunt het gesprek hieronder herbeluisteren.

Pompidou

Klara’s dagelijkse ontmoeting met de wereld van de kunst. Chantal Pattyn en Nicky Aerts nodigen een ‘guest of honour’ uit en laten ook andere gasten aan de studiotafel plaats nemen. Alles voor de Kunst!

Presentatie: Chantal Pattyn / Nicky Aerts

Contact: via de reageerknop in de Klara-app of via pompidou@klara.be

Van maandag tot en met donderdag, telkens van 17 tot 18 uur op Klara, klara.be en de Klara-app.
Nadien is de uitzending nog 2 weken lang te herbeluisteren via de site en de app.

En Pompidou kan ook gedownload worden als podcast. Zo kan u een uitzending steeds bewaren voor later.

Klik hier en volg Pompidou ook via Instagram