Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Giuseppe Verdi: La Traviata

Giuseppe Verdi: La TraviataBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Anna Netrebko, sopraan(Violetta)/ Rolando Villazon, tenor(Alfredo)/ Thomas Hampson, bariton (Giorgio Germont)/Helene Schneidermann, mezzosopraan(Flora Bervoix) Wiener Philharmonikero.l.v. Carlo Rizzi Label: DG 00440 073 4196
Giuseppe Verdi: La Traviata

Giuseppe Verdi: La Traviata

Programma: La Traviata Documentaire DVD

In januari 2006 stelden we u al de DG-cd-opname van de Traviata-productie die vorige zomer bejubeld werd op de Salzburger Festspiele. Anna Netrebko was een ontwapenende Violetta, die in haar mooie stem zowel het wanhopig-vechtende als het treurig-lijdende van de Parijse demi-mondaine legde. Het beeld voegt daar nog een dimensie aan toe en versterkt de felheid en vooral de oprechtheid waarmee de rol wordt uitgebeeld. De manier waarop Willy Decker een geloofwaardig drama maakt van een vrouw die wegwil uit haar courtisane-milieu (of naar de huidige tijd getransponeerd prostituée- milieu) omdat ze de grote liefde in haar leven ontmoet –Alfredo- en die haar nieuwe levensperspectief dan letterlijk onder dwang van een burgerlijke moraal moet opgeven, terwijl ondertussen de tijd die haar in dit leven nog gegund is wegtikt, is nauwelijks in woorden te vatten. Hij drukt het des te sterker in beeld uit! Hij heeft natuurlijk heel goede zanger-acteurs die zijn regie-aanwijzingen met zo’n natuurlijkheid kunnen uitvoeren, dat je je als toeschouwer al bijna even verscheurd voelt van woede of verdriet als het personage zelf. Decker weet hoe een vrouw zich voelt die in het nauw gedreven wordt door eisen die haar kapot maken en wat meer is, hij vindt de gepaste gebaren om dat op scène te zetten zonder greintje negatieve theatraliteit. Met dezelfde gevoeligheid en juistheid heeft hij het personage van Alfredo en Germont behandeld, waarvoor hij de uitstekende Rolando Villazon en Thomas Hampson heeft. Mijn opmerking over Hampson blijft – ondanks het beeld – stand houden, namelijk dat hij iets te gepolijst zingt. Zijn voorname en plechtig-autoritaire verschijning als vader maakt het iets beter passen bij zijn rol, maar het licht artificiële tintje blijft toch storen. Van bij het eerste beeld heeft Decker van de opera ook een morbide stuk gemaakt, dat recht naar de dood leidt. Een grote wijzerplaat van een klok beheerst dreigend het beeld, met ernaast als een soort Pietje de Dood, Dokter Grenville, die in de sterfscène Violetta begeleidt. Een Traviata geënsceneerd als Der Tod und das Mädchen. Voor de rest is de scène van het Grosses Festspielhaus zo goed als leeg, met enkel sofa’s, die op verschillende manieren gebruikt en gekleurd worden en een grote wand, waarachter de buitenwereld (feestelingen, zingarelli met groteske maskers enz) dreigend opduikt om de intieme wereld van Violetta en Alfredo te vernielen. Weinig regisseurs kunnen zoals Willy Decker Decker theorie ook omzetten in zichtbare praktijk: hij wil het stuk niet beladen met effecten, hij ruimt alles op wat niet noodzakelijk is! (cfr documentaire die de voorstelling aanvult). Hij heeft voor decor en kostuums opnieuw samengewerkt met zijn vaste ontwerper Wolfgang Gussmann en dat geeft een prachtige chemie. Violetta is met haar rode klokkende jurkje een vrouw die je nu kan ontmoeten, koket en lief, met haar simpele witte onderjurk, een kwetsbaar wezentje. Ook de andere personages zijn even hedendaags-reëel voorgesteld. De scènes vloeien ook schitterend in elkaar over, met telkens nog een detail of figuur die meegenomen wordt naar het volgende tafereel. Groot theater! De documentaire die op een extra DVD bij de opname zit, is boeiend gemaakt en levert de bevestiging van het engagement en authentiek theaterplezier waarmee het hele team aan deze La Traviata gewerkt heeft.

Lucrèce Maeckelbergh

Klara's oordeel