Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Giuseppe Verdi - La Traviata - Anna Netrebko - Rolando Villazon

Giuseppe Verdi - La Traviata - Anna Netrebko - Rolando VillazonBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Anna Netrebko, sopraan (Violetta Valery), Rolando Villazon, tenor (Alfredo); Thomas Hampson, bariton (Giorgio Germont); Helene Schneiderman, mezzosopraan (Flora Bervoix); Diane Pilcher, sopraan (Annina) Wiener Philharmoniker o.l.v. Carlo Rizzi Label: DG 477 5936
Giuseppe Verdi - La Traviata - Anna Netrebko - Rolando Villazon

Giuseppe Verdi - La Traviata - Anna Netrebko - Rolando Villazon

Programma: Verdi, Giuseppe : La Traviata

In La Traviata heeft Giuseppe Verdi geen hooggegrepen filosofieën of complexe verhoudingen tentoongespreid, wel een tragische liefdesgeschiedenis gecomponeerd waarbij de dood de liefde van bij de aanvang bedreigt. De emotionele kracht die van Verdi’s muziek uitgaat verheft dit werk met zijn noodlottig verloop ver boven het smartlapgehalte. De manier waarop de Wiener Philharmoniker o.l.v. Carlo Rizzi de rijke en ragfijne klanken spelen gaat door merg en been. De contrasten worden gepast beklemtoond en de emoties gedetailleerd ondersteund. (De cantilene in de strijkers voor Violetta’s oprechte liefde klinkt prachtig). De productie die vorige zomer van La Traviata te zien was, werd al bij voorbaat bestempeld als een triomf. Dat had vooral te maken met het ophemelen in pers en media van de zangers, vooral van de hoofdvertolkster, de Russische sopraan Anna Netrebko, die van ontdekking van Gergiev bij zijn Kirov-theater in geen tijd een internationale commerciële blitzcarrière maakte. Haar partner is Rolando Villazon, een rijzende ster aan het Italiaanse tenorenfirmament. Zet daarbij dan als derde protagonist Thomas Hampson als Vader Germont en de cast kan niet meer stuk. En ik geef toe dat deze vertolkers op de CD-opname (er is later dit jaar ook een DVD van deze productie gepland) inderdaad overtuigen. Netrebko vertolkt met haar heldere en kleurrijke sopraan de wisselende emoties van Violetta, sensueel en zelfs met enige ironie in de stem op het feest, een en al droefheid in de dialoog met Germont, verscheurend ontroerend als ze hem op het einde van hun duet vraagt haar te omhelzen, zodat ze de moed heeft Alfredo te verlaten en op het einde pijnlijk aangrijpend in haar sterfscène. De slotscène ontroert echt tot tranen toe en zelfs bij alleen een auditieve ervaring is het duidelijk dat de zangers hielden van de regie van Willy Decker, anders kan je niet zo geëngageerd zingen. Rolando Villazon bewijst eens te meer (en na zijn Don Carlos in Amsterdam – ook een regie van Willy Decker) dat hij een vaste waarde aan het worden is in het Italiaanse 19de eeuwse repertoire. Zijn timbre is mooi, zijn stem klinkt vol en soepel en is bijzonder buigzaam in zijn expressie. In zijn minst “sympathieke” scène (als hij Violetta verloochent en haar betaalt als een hoer) klinkt hij kwetsend maar tegelijk hoor je in zijn vertolking de uiterste radeloosheid van de gekrenkte minnaar. Van Hampson weten we al dat hij een larmoyante en aristocratische Germont kan neerzetten. Hij begint ietwat autoritair maar vindt toch ook de juiste vocale lijn om de innigheid als psychologische nuance van de smekende vader uit te drukken. Misschien klinkt hij (zonder het scènebeeld) ietwat te gepolijst. Het beluisteren van deze opname verantwoordt voor mij eens te meer dat ik Verdi’s Traviata de mooiste opera van het hele repertoire vind. Dat moet toch wel een compliment zijn.

Lucrèce Maeckelbergh

Klara's oordeel