Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Giuseppe Verdi - La Traviata - Lorin Maazel

Giuseppe Verdi - La Traviata - Lorin MaazelBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Patrizia Ciofi, sopraan (Violetta); Sacca, Roberto, tenor (Alfredo); Hvorostovsky, Dmitri, bariton (Giorgio Germont); Eufemia Tufano, mezzosopraan (Flora Bervoix); Elisabetta Martorana, sopraan (Annina); Salvatore Cordella, tenor (Gastone) Koor en Orkest van het Teatro La Fenice o.l.v. Lorin Maazel Regie: Robert Carsen Label: TDK DV OPLTLF
Giuseppe Verdi - La Traviata - Lorin Maazel

Giuseppe Verdi - La Traviata - Lorin Maazel

Programma: Verdi, Giuseppe : La Traviata

Met deze productie van Verdi’s La Traviata heropende het Teatro La Fenice in Venetië in november 2004. (De opera was een opdracht van het Fenice aan Verdi en hij werd er gecreëerd in 1853). De opname die TDK ervan publiceert op DVD is zeker de moeite waard maar op geen enkel vlak topniveau. In de rolverdeling is de grootste naam waarschijnlijk die van Dmitri Hvorostovsky als Vader Germont, terwijl de andere zangers niet onmiddellijk grote publiekstrekkers zijn. Maar dat wil niet zeggen dat het niet mooi kan zijn en een regisseur als Robert Carsen houdt zeker ook rekening met de acteerwaarde van een zanger. In dat opzicht heeft hij met Patrizia Ciofi een heel mooie en bijzonder geloofwaardige Violetta. Vocaal is deze sopraan, die we tot nu vooral in het barokrepertoire terugvonden, zeker mooi maar toch niet bij de hoogste top. Haar stem heeft minder mogelijkheden als die van Netrebko, ze is minder kleurvast en in de hoge coloraturen durft ze wel eens schril worden. Roberto Saccà belichaamt als Alfredo duidelijk het personage dat Carsen van hem wou maken, een vlotte en joviale levensgenieter (en amateurfotograaf) maar speelt houterig en doordat hij met een keelstem zingt, klinkt hij nooit echt open en mooi. Hvorostovsky speelt en klinkt grandioos als de strenge en toch liefhebbende vader. De enscenering van Robert Carsen draagt duidelijk zijn stempel. Het verhaal speelt zich af in onze tijd, de gasten bij Flora zien eruit als mensen van nu op een chique fuif, het ballet van de zigeuners wordt gedanst door androgyne pseudo-cowboys, in de kamer waarin Violetta sterft wordt geverfd en behangen. Soms vind ik zijn aanpak heel geslaagd (bv het buitenzicht van het 2de bedrijf met de bomen en het “grasveld” van bankbiljetten – het contact met de natuur in tegenstelling tot het mondaine stadsleven wordt wel meer in de voorstelling gehaald via die bomen), soms neigt het wat naar clichés (vb Violetta die sensueel op de piano ligt in bedr. I), soms vind ik het storend zoals de TV met sneeuwscherm in het 3de bedrijf en de werktafel met verfpotten. Carsen legt het accent op het thema van (erotisch) verlangen en liefde, eerder dan op de dreigende dood. Het is zeker niet de beste Carsen. Het orkest speelt goed maar Lorin Maazel slaagt er volgens mij niet in de diepste emotie uit de muziek te halen en het orkest in alle fijne nuances te gidsen. Voor de DVD-opname zijn er wat beeldaanpassingen gebeurd, zo is er tijdens de begingeneriek een korte sightseeing over Venetië (met geluiden van de stad) en tijdens de prelude van het derde bedrijf zijn er flash-backs gemonteerd.

Lucrèce Maeckelbergh

Klara's oordeel