Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Giuseppe Verdi - Otello - James Levine

Giuseppe Verdi - Otello - James LevineBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Placido Domingo, tenor; Renée Fleming, sopraan; James Morris, bas; Metropolitan Opera Chorus and Orchestra o.l;v. James Levine Label: DG 073 092-9
Giuseppe Verdi - Otello - James Levine

Giuseppe Verdi - Otello - James Levine

Programma: Giuseppe Verdi: Otello

In 1994 zorgde de New Yorkse Metropolitan voor een uitvoering van Verdi's Otello, die het jaar nadien door DG op DVD werd uitgebracht, en die zopas opnieuw werd uitgegeven. Is deze Otello meer dan tien jaar na datum nog interessant? Het antwoord is een overtuigend: ja. We weten dat ze in New York geen liefhebbers zijn van een abstracte, symbolische regie die bij ons de voorkeur geniet. Kostuumdrama’s, daar houden ze wel van, en liefst nog met een hoog Hollywoodgehalte. Dat die optie soms wel werkt lijkt logisch, met het oog op de cast, de kracht van het stuk, en de kwaliteit van de scenografie. Dat alles lijkt hier aanwezig te zijn, zodat we van een geslaagde productie kunnen spreken. Maar we hebben toch wel enkele opmerkingen. Elijah Moshinsky is lang geen slecht regisseur. Hij volgt de officiële lijn van het huis, maar doet tegelijk enkele heel slimme symbolische ingrepen. Één voorbeeld: wanneer de Venetiaanse ambassadeur de bevordering van Cassio komt brengen, drijft dat Otello’s paranoia ten top. Hij begint Desdemona openlijk te beledigen, en isoleert zichzelf ook emotioneel. In de daaropvolgende scène blijkt die mentale eenzaamheid ook uit zijn woorden. Moschinsky laat de dichtbevolkte scène ontruimen, en de achtergrond zwart belichten: Otello staat plots letterlijk alleen in een lege ruimte in zijn paleis: dat is realistisch, maar tegelijk heel symbolisch. In veel andere Met-producties kan je dergelijke intelligentie soms ver zoeken. De bezetting heeft uiteraard weer een hoog stergehalte. De Otello van Plácido Domingo is artistiek zeker sterk, maar vocaal gaat deze veeleisende partij echter af en toe (letterlijk) boven zijn petje. Iets gelijkaardigs geldt voor de Iago van James Morris: erg geloofwaardig, maar er zijn er zeker die dit beter zingen. Niets van die problemen bij Renée Fleming: zij zet een prachtprestatie neer, en draagt deze productie zowat in haar eentje. Mooi werk ook van het orkest onder James Levine. Al bij al zeker een aanrader.

Johan Uytterschaut

Klara's oordeel