Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Herbeluister Villa d'Este 27 februari: zonnige, prettige muziek die hoort bij de carnavalgekte

Herbeluister Villa d'Este 27 februari: zonnige, prettige muziek die hoort bij de carnavalgekteKlassieke muziek

Wegens corona kan carnaval in Venetië dit jaar niet doorgaan. Daarom hebben de makers van Villa d'Este beslist dit enigszins goed te maken met zonnige, prettige muziek die hoort bij de carnavalgekte: een nachtelijke serenade, een gemaskerd bal, een mandoline onder het balkon, een kleurrijk orkestje en dansante muziek voor blazers. I Colori della Gioia!
© reisroutes.be

Carnaval in Venetië

Venetië

Vele componisten, niet alleen Italiaanse, lieten zich inspireren door het Venetiaans carnaval. Niet verwonderlijk. Het gebeuren vindt al sinds de 13e eeuw plaats als een jaarlijks terugkerend event vol pracht en praal, maar ook ...melancholie. Variations sur le Carnaval de Venise van Franz Liszt en die van Louis Moreau Gottschalk kan je zo meezingen: "Mijn hoed die heeft vier deuken, vier deuken heeft mijn hoed". Niet dat dit de meest geïnspireerde melodie betreft, maar de speelse variaties van Liszt resulteren in een heel guitig stuk, waarin ook de mandoline wordt nagebootst. Dus draaien we tussendoor natuurlijk ook muziek voor mandoline, van Ludwig van Beethoven en van Corentin Apparailly. De mandoline werd er ook steevast bijgehaald onder het balkon voor een nachtelijke, smachtende balkonserenade. In dezelfde geest schreef Wolgang Amadeus Mozart Eine Kleine Nachtmusik, met blazers en strijkers een en al divertissement!

Parijs

Minder bekend zijn de Walzermasken van Leopold Godowsky, waarvan eentje is opgedragen aan Chopin. Hierdoor belanden we prompt in Parijs, waar Gabriël Fauré in 1891 zijn Cinq Mélodies de Venise voltooit na een verblijf in Venetië. Mandoline, het eerste lied in deze cyclus op tekst van Paul Verlaine, kreeg zijn premiere in het salon van Marguerite Baugnies, een van de talrijke salons in het mondaine Paris van de Belle Epoque. Die salons werd ook gefrequenteerd door Marcel Proust. En wil het toeval toch wel zeker dat we deze week als Keuze van Klara een cd hebben met de titel: Music from Proust's Salons. Een hebbeding! Steven Isserlis en Connie Shih spelen een stuk uit de passionele Cellosonate nr.1  (1872) van Camille Saint-Saëns. Indrukwekkend! Het onbekende pianoconcerto is deze keer van de Nederlandse Henriëtte Bosmans. Haar Concertino uit 1928 is een heel speels ding. Het bevindt zich ergens op de grens tussen impressionistisme (de kleuren) en moderniteit (polytonaliteit en polyritmiek). Bosmans schreef ook artikels in Vrij Nederland en voerde een levendige correspondentie met Benjamin Britten.

Na 16u: Van Venetië naar Bayreuth en Wenen

Wie kent er de Italiaanse componiste en klaveciniste Anna Bon? Haar bijnaam 'di Venezia' doet misschien eerder een belletje rinkelen? Anna Bon di Venezia (1738 - na 1769) kreeg haar bijnaam na haar lange verblijf en opleiding in het Ospedale della Pietà in Venetië. Niet dat ze een weesmeisje was, maar haar ouders hadden een erg druk bestaan als muzikant en trokken de metropool rond, Anna achterlantend in goede handen. Anna vervoegde haar ouders pas na 13 jaar in Bayreuth toen zij beiden in dienst waren van Markgraaf Friedrich van Brandenburg Kulenbach. Anna was toen 17 en kon er meteen aan de slag als 'kamermuziek-virtuosa'. Haar kamermuziek klinkt helder, eenvoudig en gedistingeerd, zo typisch voor vele 18e eeuwse hofmuziek. Met een heerlijk sacraal motet van Johann Sebastian Bach door Pymalion blijven we nog even in de 18e eeuw, om vervolgens in de 19e eeuw binnen te glijden met muziek die geënt is op de taal van Bach: een vroeg Strijkkwartet van Franz Schubert.

Na 17u: de 20e eeuw op zijn dansantst

Met het laatromantische Eclogue op.10 uit 1957 van Gerald Finzi zijn we ongemerkt in de 20e eeuw neergestreken. Eclogue was een eerste aanzet tot een pianoconcerto, maar het strandde, of moet ik zeggen het kristalliseerde uit tot 10 minuten oorstrelend genot. Het behoort tot de meest bekende werken van Finzi. Genieten met de grote G! Verder ontplooit Villa d'Este zich tot een feestje van hier en nu, met een vroeg werk Guilford Dances (1986) van Luc Van Hove en een recent werk I Colori della Gioia (2013) van Jan Van Der Roost. Beide componisten werden geboren in de jaren '50 en gaven les aan het Lemmensinstituut. Met An American in Paris van George Gershwin in de meest verkwikkende versie die ik ken, die met Jos Van Immerseel, maken we de overgang naar Caramba. Cheers!

Greet Van 't veld

 

 

 

 

 

Villa d’Este

Op zaterdagnamiddag nemen Greet Van ’ t veld en Werner Trio u mee in een muziekwereld die hen beiden nauw aan het hart ligt. Het betoverende Italië van Franz Liszt met zijn talrijke schitterende voorgangers is het vertrekpunt. Maar Villa d’Este is vooral een plaats van ontdekkingen: muziek uit de 20e en 21e eeuw, onbekend gebleven muziek van talloze gepassioneerde vrouwelijke componisten, een magistraal pianoconcerto uit de 19e of 20e eeuw, en een of meerdere parels uit de grot van Ali-Baba, het VRT-archief. Blijf verwonderd!

Presentatie: Werner Trio

Samenstelling: Greet Van ’t veld 

Contact: via de reageerknop in de Klara-app of via villa@klara.be

Elke zaterdag van 14.00 uur tot 18.00 uur op Klara, klara.be en de Klara-app.
Nadien is de uitzending nog 2 weken lang te herbeluisteren via de site en de app.