Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Het zal je biograaf maar zijn

Het zal je biograaf maar zijnKunst & Cultuur

Christophe Vekeman las het boek Lou Reed van Howard Sounes (Uitgever Xander) en bespreekt het hier.
Howard Sounes

Howard Sounes

Lou Reed van Howard Sounes is een boek waar ik erg naar uitkeek, wat er deels mee had te maken dat ik aan zijn Down The Highway: The Life of Bob Dylan uit 2001 behoorlijk wat leespret beleefd had. Daarnaast is het natuurlijk een feit dat Lou Reed een van de grote figuren uit de rockgeschiedenis was, daarover kunnen wij het eens zijn, en daarover zou, mocht hij drie jaar geleden niet op eenenzeventigjarige leeftijd zijn verscheiden, ook Reed zelf het in elk geval dubbel en dwars met ons eens zijn geweest. Zijn leven, bovendien, dat voor het grootste deel was gelardeerd met drank- en drugsverslaving, lijkt erom te schreeuwen te worden beschreven, wat dan ook veelvuldig gedaan wordt: zowel vóór als na zijn dood hebben er al talloze biografieën het licht gezien. En dat Sounes meende er daar nog een aan toe te moeten voegen, stemde mijn verwachtingen dus hoog: zou hij nieuwe gegevens aandragen, had hij spectaculaire onthullingen in de mouw zitten, ging hij een verrassend licht werpen op het grote kunstwerk dat het verzamelde oeuvre van Lou Reed onbediscussieerbaar is? Het viel te hopen. Maar het heeft niet mogen zijn.

Laat ons beginnen met het goede nieuws: Lou Reed heeft de lezer een zorgvuldig overzicht te bieden van leven en werk van de zanger-gitarist. Het is ook geen irritant slecht geschreven boek. Wellicht kan het prima dienen als een soort van introductie voor de volslagen leek.

Aan vorige biografieën, echter, voegt het in het geheel niets toe. Behalve dat het applaus op de live-elpee Rock-‘n-Roll Animal afkomstig was van een concert van John Denver.

Aan vorige biografieën, echter, voegt het in het geheel niets toe. Behalve dat het applaus op de live-elpee Rock-‘n-Roll Animal afkomstig was van een concert van John Denver én dat David Bowie ooit schijnt te hebben gezegd over The Velvet Underground ‘De muziek stond volstrekt onverschillig tegenover mijn gevoelens. Het kon de muziek niets schelen of ik haar mooi vond of niet. Echt geen ene reet’, wat redelijk treffend geformuleerd is, heb ik letterlijk niets, geen ene reet dus, bijgeleerd dankzij dit boek. Dat Lou Reeds seksualiteit een complexe aangelegenheid was, maar dat dit uitzinnig machogedrag zijnerzijds nooit ook maar een ogenblik lang in de weg heeft gestaan, dat hij op zijn zeventiende vierentwintig keer elektroconvulsietherapie heeft moeten ondergaan, waarover hij later zou zingen in ‘Kill Your Sons’, dat hij sterk beïnvloed was door Bob Dylan en Delmore Schwarz, en ook, over literatuur gesproken, door Raymond Chandler en Edgar Allan Poe en William S. Burroughs: welke Reedfan weet dat allemaal niet?

Veel erger, echter, is wel de liefdeloosheid en soms zelfs de regelrechte weerzin die Howard Sounes aan de dag legt, niet enkel waar het de persoon van Reed betreft, maar ook wat zijn werk aangaat, werk dat bovendien album na album zonder uitzondering al te kort en bondig in het boek aan bod komt. Sounes, zo blijkt uit deze biografie, houdt van de eerste drie platen van The Velvet Underground en van Transformer, terwijl ook het met John Cale opgenomen Songs For Drella ermee door kan, maar wordt verder nooit ofte nimmer enthousiast, laat staan dat hij weet te enthousiasmeren. Zinnen als ‘Nick Kent wees er in The New Musical Express terecht op dat “minimaal de helft van de plaat kitsch” was’ of ‘Hoewel Lou op het podium nooit uitgesproken interessant of charmant was en met het ouder worden steeds humeuriger werd, behield hij een trouwe schare fans’ beginnen dan ook al snel sterk te storen en geven je als fan zelfs van lieverlede het gevoel dat je in de ogen van de biograaf een kritiekloos leeghoofd bent omdat je van de muziek van Lou Reed houdt. Als Andy Warhol in zijn dagboek midden jaren tachtig schrijft dat Reed altijd anderen nabootst, knikt Sounes instemmend: ‘Het was een rake observatie.’ Nooit neemt hij het op voor Lou Reed, nooit breekt hij een lans voor de kwaliteit van diens werk, nooit wijst hij eens op een zin, een flard, een noot, een komma die de moeite waard is in het werk van Reed. Inzichten die hij verschaft, vallen niet aan te treffen. Zin om dit of dat album eens uitgebreid te gaan herbeluisteren, geeft dit boek je evenmin als dat het zijn eigen bestaansreden vermag mede te delen: de vraag wat iemand die Lou Reed en zijn muziek en teksten dermate minacht in godsnaam bezield heeft om een zoveelste biografie te schrijven, wordt nergens beantwoord en zal mij bijgevolg, vrees ik, nog lange tijd parten spelen.

Pompidou

Klara’s dagelijkse ontmoeting met de wereld van de kunst. Chantal Pattyn en Nicky Aerts brengen uiteenlopende gasten rond de tafel onder het motto ‘Alles voor de kunst!’

Presentatie: Chantal Pattyn / Nicky Aerts

Samenstelling: Gerrit Valckenaers

Contact: via de reageerknop in de Klara-app of via pompidou@klara.be

Van maandag tot en met donderdag, telkens van 17 tot 18 uur op Klara, klara.be en de Klara-app.
Nadien is de uitzending nog 2 weken lang te herbeluisteren via de site en de app.

En Pompidou kan ook gedownload worden als podcast. Zo kan u een uitzending steeds bewaren voor later.

Klik hier en bekijk wat Pompidou te bieden heeft op Facebook
Klik hier en bekijk wat Pompidou te bieden heeft op Instagram