Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Le Sacre du Printemps - a film by Oliver Herrmann

Le Sacre du Printemps - a film by Oliver HerrmannBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Berliner Philharmoniker o.l.v. Simon Rattle. Acteurs: Sophie Sermin, Ariadna del Carmen, Robert Hunger-Bühler e.a. Fotografie: David Slama. Label: Arthaus Musik 100 333
Le Sacre du Printemps - a film by Oliver Herrmann

Le Sacre du Printemps - a film by Oliver Herrmann

Programma: Stravinsky: Le Sacre du Printemps. Een stille film van Oliver Herrmann. Bonus: interviews met Simon Rattle, acteurs, ...

Het idee voor deze film komt van Oliver Herrmann (1963 - 2003), een Duitse fotograaf die in 1998 films begon te draaien voor "Eins54 Film", o.m. met zijn vrouw sopraan Christine Schäfer in de hoofdrol ("One night, one life" rond Pierrot Lunaire van Schoenberg, en "Dichterliebe. A Story of Red and Blue" naar Schumann). "Le sacre du Printemps" was zijn laatste project, een vervolg op de boeiende manier waarop klassieke muziek bij hem een nieuwe visuele context krijgt. Stravinsky liet zich inspireren door prehistorische rituelen en de dansen voor de Slavische zonnegod Yarilo. O. Herrmann transponeert dit naar de Santeria-rituelen die de afstammelingen van zwarte Yoruba-slaven nog toepassen op de Carraïbische eilanden en in Zuid-Amerika. Je hoort dus Stravinsky's Sacre, 38 minuten, en kijkt intussen naar een "stomme film", een symbolisch verhaal. Een zwarte vrouw schept drie figuren, poppetjes, die dan plots gaan leven in een een grootstad. Esther treurt om haar overleden echtgenoot, Lucia werd misbruikt door haar vader en is als hoertje onderweg, hersenchirurg Dr. Bardot wordt geterroriseerd door smetvrees en de chaos van de wereld. Het begin is heel boeiend: de schepping en de suggestieve tekening van de drie figuren. Knap, intrigerend, beloftevol, en de ritmische snit van de partituur beweegt mooi mee met de beeldwisseling. In de tweede helft van de film maken de drie personages een rituele zuivering mee (de grootstad dan verruild met een zuiders eiland) en een zonsverduistering begeleidt die ommekeer. Bij dat herboren worden, de lentewijding in de levens van de personages, struikelt de film m.i. over zijn eigen gewicht: het wordt een wat schimmige religieus getinte transformatie, met glimlachende hoop op bevrijding alom. Maar het is zeker een intrigerende poging om klassieke muziek te combineren met een moderne filmische taal. Als bonus bij de dvd een reconstructie van de schetsen die Hermann maakte, waardoor je zijn verhaallijn beter begrijpt. En Simon Rattle, die voor deze film een exclusieve opname maakte met de Berliner Philharmoniker, vertelt ontroerd over het vreemde visioen van deze cineast, die in de Sacre een verhaal hoorde dat het nihilisme van de grootstad combineerde met een droom van licht.

Karel Nijs

Klara's oordeel