Ga naar hoofdinhoud

Luister Live

The Card Counter: manisch, monomaan, bezeten maar geweldig goed

Door Espresso
24 dagen geleden
5 min
Volgende afleveringen afspelen

De bioscopen zijn weer open. En de oogst is rijk. Rijf de films maar binnen. Zoals The Card Counter van Paul Schrader. Met Oscar Isaac, Tye Sheridan en Willem Dafoe , 

Filmjournalist Jeroen Struys: “Niet de meest feestelijke film van het jaar. Maar wel een van de beste van het voorbije én het komende jaar.”

Regisseur Paul Schrader is niet voor niets de man die het scenario schreef van Taxi Driver en Raging Bull, beide van Martin Scorsese. En sindsdien regisseerde hij zelf enkele indrukwekkende films: Hardcore en American Gigolo.

Ene William gaat gebukt onder zijn gruweldaden als soldaat in Irak. Na een verblijf in de gevangenis, vindt hij zichzelf opnieuw uit als professioneel pokerspeler. Hij leidt een monomaan leven en trekt van casino naar casino. Tot hij benaderd wordt door Cirk, een kwetsbare jongeman die zijn vader verloor in de oorlog. Die wil maar één ding: wraak op de militaire kolonel die destijds de Abu Ghraibgevangenis leidde. De kolonel is altijd aan zijn straf kunnen ontsnappen en werkt ondertussen als consultant voor de veiligheidsindustrie. En zo wordt iedereen terug de hel van Abu Ghraib ingetrokken.

Struys: ‘The Card Counter is een film over schuldgevoel. Maar ook over hoe die immorele oorlog in Irak ook in Amerika tot geweld en gruwel leidde. De film speelt zich grotendeels af in duistere casino’s en verduisterde hotelkamers, waar William als een gek de meubels inpakt in witte lakens. Er zit iets heel manisch, monomaan en bezeten in. Net als in de andere verhalen van Paul Schrader. Dat is wat Taxi Driver rechtstreeks verbindt met The Card Counter. Maar dus met 45 jaar tussen.”

Gerelateerde artikelen

Gerelateerde Programma's