Ga naar hoofdinhoud

Luister Live

The French Dispatch, heerlijke cinema van Wes Anderson!

Door Espresso
1 maand geleden
5 min
Volgende afleveringen afspelen

In Cannes ging The French Dispatch in première, de nieuwste film van Wes Anderson. Vanaf vandaag draait hij hier in de bioscopen.

 

Vertrekpunt van The French Dispatch is de redactie van een Amerikaans magazine in Frankrijk. De film volgt de structuur van het tijdschrift. Met eerst de inhoudstafel, dan de overlijdensberichten, een reisreportage en enkele langere verhalen. Op papier klinkt dat als een zootje ongeregeld. Maar Wes Anderson maakt er heerlijke cinema van. Lieven Trio heeft de film gezien.

 

De stijl van Wes Anderson is heel herkenbaar. Je moet maar één beeld zien en je weet: that’s him! Kleuren, kadrering, ritme, montage, dialogen, droge humor en vaak dezelfde acteurs (Bill Murray, Adrien Brody, Tilda Swinton). Voor wie genoot van The Royal Tennenbaums, Moonrise Kingdom en The Grand Budapest Hotel, nu is er dus The French Dispatch.

 

The French Dispatch is de naam van een fictief Amerikaans magazine dat verslag doet vanuit Frankrijk, vanuit stad Ennui-sur-Blasé. Het verhaal begint met de dood van de hoofdredacteur en de allerlaatste editie van The French Dispatch. Vol verhalen over moordenaars die in de gevangenis verliefd worden en zich aan de moderne schilderkunst wagen, over journalistes die verslag doen van studentenprotest, over spectaculaire kidnappings en politiekoks.

 

Lieven Trio: “Ik heb enorm genoten van de visuele rijkdom: meer verhalen betekent ook méér kostuums, stijlen en decors. Ik heb nog nooit een film met zoveel verschillende decors gezien.”

 

Anderson krijgt wel eens de kritiek dat hij altijd een beetje van hetzelfde doet. Maar daar is Trio het niet mee eens. “Hij gaat alsmaar verder in zijn specifieke stijl. Alles is zo gepolijst dat je soms het verschil niet meer ziet tussen zijn stopmotionfilms en zijn live actionfilms. We zouden net blij moeten zijn dat er regisseurs bestaan zoals hij, met een eigen stijl!”

 

Er zit ook warmte en menselijkheid in The French Dispatch. En veel melancholie! Het is in de eerste plaats een ode is aan een soort van journalistiek die helaas met uitsterven bedreigd is, helemaal in de traditie van The New Yorker: de goed geschreven, degelijk betaalde en geduldig geresearchte journalistiek.

Gerelateerde artikelen

Gerelateerde Programma's