Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Mozart: Vioolconcerti 3, 4 en 5

Mozart: Vioolconcerti 3, 4 en 5Blijf verwonderd!

Uitvoerders: Andrew Manze, viool & muzikale leiding; The English Concert Label: harmonia mundi HMU 807385
Mozart: Vioolconcerti 3, 4 en 5

Mozart: Vioolconcerti 3, 4 en 5

Programma: W.A. Mozart: Vioolconcerto nr.3 in G, KV 216; nr. 4 in D, KV 218; nr.5 in A, KV 219

Andrew Manze mag dan al naam en faam hebben opgebouwd als vertolker van vaak hypervirtuoos 17e-eeuws repertoire, naar aanleiding van het Mozartjaar stortte ook hij zich op de muziek van het feestvarken. Op deze cd kiest Manze voor Mozarts drie laatste vioolconcerti: een moedige keuze, want de catalogus loopt zowat over met opnamen van deze vaak gespeelde werke n uit 1775. Manze combineert hier de functie van solist met deze van dirigent van The English Concert. Als opvolger van de dynamische Trevor Pinnock stond Manze enkele jaren geleden voor een moeilijke taak: The English Concert was pas gedumpt door hun vaste platenlabel Archiv en ook qua concerten liep het allemaal niet zo vlotjes meer. Ondertussen heeft Manze het ensemble duidelijk hoorbaar nieuw leven ingeblazen: het orkest klinkt erg transparant en dynamisch. Niet dankzij gemakkelijke middeltjes daartoe zoals snelle tempi, maar dankzij een opmerkelijk gedetailleerde frasering binnen de individuele orkeststemmen. Chapeau ook voor de opnametechnici, die met een fraaie ruimtelijke opname voor de dag komen. Het solospel van Manze zelf is niet geheel vrij van kritiek, maar uiteindelijk halen de positieve punten het toch op de negatieve. Manze kiest voor een bescheiden toon, die hem wel toelaat met veel kleuren op de proppen te komen, van bijna schuchter tot voortvarend, maar zelden echt briljant. We weten dat Mozart deze concerti zelf speelde, en dat vader Leopold - de belangrijkste viooltheoreticus van dat ogenblik - hem prees omwille van zijn kwaliteiten als violist. Leopold spoorde Wolfgang ook regelmatig aan wat minder bescheiden te zijn als het op vioolspel aankwam, en in Manze's toon en aanpak horen we iets te veel deze bescheiden kant terug. Tegelijkertijd speelt Manze sensitief en subtiel: geen motiefje gaat zonder betekenis voorbij, ritmisch gebeuren er heel fraaie, onverwachte zaken, maar soms worden de teugels ook ietsjes te veel gevierd. Zoals wel vaker bij Manze het geval is, durven er zich probleempjes met de intonatie stellen - het is zelden echt vals, maar je krijgt er regelmatig wel een onaangenaam gevoel bij, en dat is hoe dan ook jammer. Vooral het samenspel tussen orkest en solist zit helemaal goed: Manze zet zichzelf niet te veel op de voorgrond maar vertolkt deze werken echt als een "primus inter pares", als de eerste violist van een orkest die de solopartij voor z'n rekening neemt. Helemaal zoals Mozart dat zelf zou gedaan kunnen hebben. En ook hier weer is het vooral het orkest dat met de pluimen gaat lopen, dankzij een subtiele, gedifferentĂȘerde begeleiding. Full marks voor The English Concert dus, maar toch wat voorbehoud bij Andrew Manze zelf. Uiteindelijk vormt deze nieuwe cd geen echte verbetering ten opzichte van dĂ© referentie-opname van deze werken op hisorische instrumenten, deze met Viktoria Mullova en het Orchestra of the Age of Enlightenment. Mullova denkt meer in grotere (meer klassieke?) lijnen, en speelt toch een stuk zuiverder.

Diederik Verstraete

Klara's oordeel