Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Narcist tot in de eeuwigheid

Narcist tot in de eeuwigheidKunst & Cultuur

Christophe Vekeman las deze 'science-non-fiction roman' over de zoektocht van de auteur naar het eeuwige leven.
Uitgeverij De Geus

Frédéric Beigbeder, Een leven zonder einde

Parijzenaar Frédéric Beigbeder is heel veel dingen tegelijk: journalist, tv-persoonlijkheid, radiopresentator, feestneus, cokehead, romancier en ook het soort van narcist die wanneer hij als vijftigjarige een welgevormde deerne van half zijn eigen leeftijd tegen het lijf loopt niet zomaar bij zichzelf denkt: ‘Met deze schoonheid zou ik mij graag een keer of wat te vleze begeven’, maar daarentegen wel ‘onmiddellijk de onbedwingbare neiging’ gewaarwordt ‘een kind te maken bij de mooie studente’. En dat is precies wat er gebeurt in Een leven zonder einde: Frédéric Beigbeders Frédéric Beigbeder geheten alter ego bezwangert de zesentwintigjarige Léonore in de roman tot twee keer toe…

Toch is het zichzelf zo voordelig mogelijk voortplanten en het creëren van nieuw leven niet genoeg voor de verteller, nee: zozeer voelt de man zich in zijn nopjes in het gezelschap van zichzelf en in die mate vindt hij zichzelf en zijn leven de moeite waard dat hij er op een bepaald moment van begint te dromen dat leven van hem tot in de eindeloosheid op te rekken, of het op zijn minst twee- of driehonderd jaar lang te laten duren.

Uitgeverij De Geus
Frédéric Beigbeder

Over de zoektocht die Beigbeder tussen 2015 en 2017 heeft ondernomen naar geschikte methodes om zijn droom te laten uitkomen, gaat 'Een leven zonder einde', door de schrijver in zijn inleiding een ‘science-non-fiction’-roman genoemd – dit laatste omdat de gesprekken met artsen en wetenschappers in steden als Génève, Jerusalem en New York over bijvoorbeeld biologische 3d-printers, de onsterfelijkheid van cellen en transhumanistische therapieën daadwerkelijk gevoerd zijn en Beigbeder zich in Californië daadwerkelijk gedurende een peperdure kuur met jong surfersbloed heeft laten injecteren teneinde zijn verouderingsproces een krachtige halt toe te roepen.

Om maar te zeggen, het was de man menens met dat eeuwige leven van hem, zoals het hem tevens menens moet geweest zijn tijdens het schrijven van dit boek. Min of meer zoals de Vlaamse journalist Joël De Ceulaer aan het begin van zijn krantenstukken graag de argeloze lezer waarschuwt dat wat die zo meteen onder ogen zal krijgen heel waarschijnlijk zijn gehele denkwereld onherroepelijk op zijn kop zal zetten, zodat het gedaan met de rust is, zo stelt Beigbeder in zijn reeds genoemde voorwoord: ‘De auteur wijst elke verantwoordelijkheid af wat betreft de gevolgen van dit boek voor de menselijke soort (in het algemeen) en voor de levensduur van degene die het leest (in het bijzonder).’ Elders luidt het: ‘Het hieronder weergegeven gesprek is volgens mij het belangrijkste interview van mijn carrière als journalist en – vergeef me dat ik het zo pompeus zeg – waarschijnlijk is het ook het belangrijkste onderhoud in uw leven als lezer. Over enkele pagina’s zult u een ander mens zijn.’

‘De auteur wijst elke verantwoordelijkheid af wat betreft de gevolgen van dit boek voor de menselijke soort (in het algemeen) en voor de levensduur van degene die het leest (in het bijzonder).’
Frédéric Beigbeder

Maar dat valt natuurlijk allemaal nogal mee, en wat 'Een leven zonder einde' uiteindelijk is of blijkt te zijn, is een populair-wetenschappelijke roman over wat de Israëlische historicus en futuroloog Harari de ‘Homo Deus’ genoemd heeft, over de morele problemen waar de uit zijn voegen barstende genomische wetenschap vandaag mee te maken heeft, en over de zin of onzin van een leven dat geen einde en daarmee ook definitief geen enkel doel zou kennen. Met dat alles zou je Beigbeder kunnen omschrijven als een soms iets te jolige lightversie van Michel Houellebecq, zoals je ook zou kunnen opmerken dat voormalige-cynicus-en-nihilist-hecht-plots-aan-het-leven-en-de-liefde-verhalen van een man in zijn midlifecrisis echt wel een klein beetje belegen en typisch twintigste-eeuws beginnen aan te doen.

Toch staat daar ook wel een en ander tegenover. Beigbeder is immers een narcist met een scherp oog voor andermans narcisme, en bijvoorbeeld zijn bespiegelingen over onze selfiecultuur zijn zeker het lezen waard (‘De moderne mens is een verzameling van 75000 miljard cellen die proberen in pixels te worden omgezet’), terwijl hij op de koop toe allesbehalve gespeend is van het soort van zelfspot dat het hem mogelijk maakt om hilarisch genoeg goudeerlijk te zijn: ‘Soms is een blik op mijn Facebook-pagina om te zien hoeveel mensen mijn laatste post hebben geliket de enige manier om vast te stellen of ik nog leef. Bij meer dan 100.000 likes krijg ik weleens een erectie.’ Ook aantekeningen als de volgende zijn alvast spek naar míjn bek: ‘Sinds het begin van deze pagina zijn er op de wereld rond de twintig mensen gestorven – meer, als u langzaam leest. Waarom terroristen al die moeite doen om de cijfers op te krikken begrijp ik niet, het zal ze nooit lukken om net zo veel mensen te vermoorden als Moeder Natuur.’
'Het leven zonder einde' is een wat middelmatige, iets te dikke roman waaruit je echter met gemak tien of vijftien sprankelende columns zou kunnen destilleren.

Christophe Vekeman 

'Een leven zonder einde' van Frédéric Beigbeder verscheen bij Uitgeverij De Geus.
 Uit het Frans vertaald door Marianne Kaas.

Pompidou

Klara’s dagelijkse ontmoeting met de wereld van de kunst. Chantal Pattyn en Nicky Aerts brengen uiteenlopende gasten rond de tafel onder het motto ‘Alles voor de kunst!’

Presentatie: Chantal Pattyn / Nicky Aerts

Samenstelling: Gerrit Valckenaers

Contact: via de reageerknop in de Klara-app of via pompidou@klara.be

Van maandag tot en met donderdag, telkens van 17 tot 18 uur op Klara, klara.be en de Klara-app.
Nadien is de uitzending nog 2 weken lang te herbeluisteren via de site en de app.

En Pompidou kan ook gedownload worden als podcast. Zo kan u een uitzending steeds bewaren voor later.

Klik hier en bekijk wat Pompidou te bieden heeft op Facebook
Klik hier en bekijk wat Pompidou te bieden heeft op Instagram