Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Nu op Klara:

P.G. Wodehouse - Mr. Mulliners sterkste verhalen

P.G. Wodehouse - Mr. Mulliners sterkste verhalenKunst & Cultuur, Boek

Deze verhalenbundel vol superieure toogpraat bracht Christophe Vekeman stevig aan het lachen.
Cover van het boek Meneer Mulliners sterkste verhalen van Wodehouse

P.G. Wodehouse, Mr. Mulliners sterkste verhalen, verschenen bij IJzer

De redenen waarom je fictie zou lezen, zijn uiteraard zonder tal. Er bestaan zelfs nog altijd mensen, geloof ik, die hun toevlucht zoeken tot romans en verhalen in de hoop er ‘slimmer’ van te worden, wat natuurlijk wel het domste is wat je kan doen. Tot de tegenovergestelde categorie – die van hen die lezen ‘voor het plezier’, wat wil zeggen: om geamuseerd te worden – zou ik dan weer gerust mezelf willen rekenen, ware het niet dat ik zo drommels weinig boeken wérkelijk plezierig en amusant vind. Zeker degene waarvan de achterflaptekst belooft dat op gezette tijden verscheurende schaterbuien je lectuur van het betreffende boek zullen onderbreken, plegen in de praktijk knap tegen te vallen. Als kind reeds, trouwens, had ik in de gaten dat de romans waarvan de rug versierd was, niet met een stickertje van een doodshoofd of een revolver, maar met een smiley-avant-la-lettre, slechts zelden een glimlach om mijn lippen wisten te brengen.

Toch bestaan er wel degelijk als ‘humoristisch’ te boek staande schrijvers die echt grappig zijn, – en hiermee zijn wij dan beland bij de Engelse P.G. Wodehouse (1881-1975), wellicht voornamelijk bekend als de schepper van Bertie Wooster en diens befaamde butler Jeeves, maar sowieso de schrijver van onder meer een honderdtal romans, twintig filmscripts en talloze korte verhalen, waarvan er zesenveertig als hoofdpersoon de genaamde Mr. Mulliner hebben. En van die zesenveertig verhalen zijn er nu bij uitgeverij IJzer elf – meestal voor het eerst – in het Nederlands vertaald als Mr. Mulliners sterkste verhalen, een titel die meteen een correctie aanbrengt in mijn vorige zin. De eigenlijke ‘hoofdpersoon’ is Mr. Mulliner immers niet, en dat is meteen ook wat hem zo sympathiek maakt: de sterke verhalen waarop hij zijn gezelschap in herberg De Rustende Hengelaar trakteert, heeft hij nooit aan den lijve ondervonden, maar hebben telkens één van zijn tientallen neven, nichten, achterneven of verre ooms als centrale figuur. Mr. Mulliner is slechts de verteller, en na een korte inleiding, waarin hem onder het genot van een warme whisky-met-citroen iets ter ore komt dat hem aan deze of gene historie doet denken, verdwijnt hij steevast volledig uit beeld. Anders dan de doorsnee tooghanger is hij dus geen opschepper die de mond vol heeft over zichzelf. 

Schrijver P.G. Wodehouse in 1930

De Engelse schrijver P.G. Wodehouse (1881-1975) in 1930

Maar verdienen de elf verhalen in deze bundel, het eerste daterend van 1927, het jongste van 1958, nu inderdaad het predicaat ‘sterk’? Wel, laat ons zeggen dat ze vaak ‘goed in elkaar zitten’, en niet zelden kunnen buigen op een verrassend, onverwacht plot – vier van de elf verhalen zijn overigens in de jaren zeventig verfilmd – met als bijkomende charme dat ze zich afspelen tegen het volmaakt onschuldige decor van vervlogen tijden vol liefdes-op-het-eerste-gezicht en meisjes die niet met een armoedzaaier wensen te trouwen totdat hij fortuin heeft gemaakt. Maar de grootste kwaliteit van de verhalen is dus heel zeker het humoristische talent van Wodehouse, die er op zowat alle bladzijden in slaagt een zin of een alinea te formuleren van het soort dat je aan het gniffelen brengt. Soms is hij satirisch, soms raakt zijn humor aan het absurde, en soms is hij onbeschaamd melig, maar hoe dan ook maakt Wodehouse heel dikwijls gebruik van het stijlmiddel van de overdrijving.

Neem de beschrijving van een zekere Agnes: ‘Ze mat 1 m 93 op haar sokken en bezat schouders en bovenarmen waar de sterke vrouw uit het circus jaloers op kon zijn, zo’n artieste die doodleuk zes broers, drie zussen en een aangetrouwde neef in een kunstige piramide op haar sleutelbeen laat rusten onder een lang aangehouden akkoord van het orkest, terwijl het publiek vast op weg gaat naar de bar. Haar blik riep de meer heerszuchtige vorstinnen uit onze geschiedenis in gedachten en als ze lachte, grepen ook sterke mannen zich naar de slapen om te voorkomen dat het bovenste deel van de schedel losscheurde.’ 

het volmaakt onschuldige decor van vervlogen tijden vol liefdes-op-het-eerste-gezicht
Christophe Vekeman over de verhalen van P.G. Wodehouse

Net zoals het idee van een elfkroegentocht na het verlaten van het zesde etablissement op rij zijn aanvankelijke aantrekkingskracht weleens een beetje wil verliezen, lees je ook deze bundel best niet in één ruk uit. Maar zeker liefhebbers van de luimige verhalen van Godfried Bomans, Roald Dahl en de dit jaar honderd jaar geleden gestorven Engelse schrijver Saki zullen aan Wodehouse eersteklas leesplezier beleven. 

Christophe Vekeman

Pompidou

Klara’s dagelijkse ontmoeting met de wereld van de kunst. Chantal Pattyn en Nicky Aerts nodigen een ‘guest of honour’ uit en laat ook andere gasten aan de studiotafel plaats nemen. Alles voor de Kunst!

Presentatie: Chantal Pattyn / Nicky Aerts

Contact: pompidou@klara.be

Pompidou wordt als podcast aangeboden.