Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Richard Strauss. Don Quixote; Romance in F; Sonate in F

Richard Strauss. Don Quixote; Romance in F; Sonate in FBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Jan Vogler, cello; Louis Lortie, piano; Staatskapelle Dresden onder leiding van Fabio Luisi Label: Sony Classical SK 93100/093002003
Richard Strauss. Don Quixote; Romance in F; Sonate in F

Richard Strauss. Don Quixote; Romance in F; Sonate in F

Programma: Romance voor cello en orkest; Don Quixote; Sonate in F voor cello en piano (Richard Strauss)

Dat de Duitse cellist Jan Vogler een volledige CD wijdt aan de cellomuziek van Richard Strauss is niet zomaar toeval. Van jongsafaan is hij gefascineerd door het symfonisch gedicht “ Don Quichote” waarin de cello een hoofdrol speelt, en ook de “Romance voor cello en orkest” die hij later leerde kennen fascineert hem : een elegant werk vindt hij het waarin de cello een vooral zingende rol toebedeeld krijgt. Deze twee werken vind je op deze CD, en daarnaast ook de sonate voor cello en piano, net als de romance een jeugdwerk van Richard Strauss. Voor beide orkestwerken werkt Jan Vogler samen met de Staatskapelle Dresden, het orkest waarvan hij zelf solocellist was voor hij aan een solocarrière begon. Dirigent is Fabio Luisi, de nieuwe chef-dirigent (vanaf 2007) van de Staatskapelle. Vogler speelt de romance speelt met een ruim cantabile en met een bijzonder mooie, warme diepte. In het middenregister kan zijn cello soms wat hard en geknepen klinken. De balans plaatst de cello nogal erg op de voorgrond , maar dat is storender in de Don Quichote : veel van de orchestrale inventiviteit en van het spel tussen solisten en orkest verdwijnt zo naar de achtergrond. Het symfonisch gedicht Don Quichote is eigenlijk een soort “concertante symfonie” voor cello, en in mindere mate altviool en viool, en orkest. Je mag dan ook verwachten dat het geheel "geïntegreerd" klinkt. Bovendien zit er ook nog eens een stevige galm op het totaalbeeld, allemaal niet van aard om de muzikale scherpte te dienen. Ook in deze Don Quichote blijft Vogler zijn eigen, ernstige zelf : het is een stijlvolle, lyrische interpretatie waarbij de nadruk meer ligt op de vorming van een mooie, stevige toon dan op het vertellen van een verhaal. Echt geholpen wordt hij niet door de Staatskapelle : deze Don Quixote zou wel wat meer pit en panache kunnen verdragen. Bij Strauss zit je te wachten op het grootse gebaar, de pathos, maar tegelijkertijd ook de humor en het understatement. Een goede Don Quixote dus, maar zonder verrassing, zeker geen revelatie. Mooi is tot slot zeker de opname van de sonate voor cello en piano, met Louis Lortie aan de piano. Deze sonate spelen de twee heel geïnspireerd, met veel temperament.

Birgit Van Cleemput

Klara's oordeel