Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Schwanengesang -Schubert/ An die Ferne Geliebte- Beethoven

Schwanengesang -Schubert/ An die Ferne Geliebte- BeethovenBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Matthias Goerne, bar Alfred Brendel, p Label: Decca 475 6011
Schwanengesang -Schubert/ An die Ferne Geliebte- Beethoven

Schwanengesang -Schubert/ An die Ferne Geliebte- Beethoven

Programma: Ludwig van Beethoven: An die ferne Geliebte, op 98 Franz Schubert: Schwanengesang, D 957

Ik geef toe dat ik momenteel twee fetisjzangers heb voor het liedgenre: Ian Bostridge en Matthias Goerne. Ze zijn mijn 'Castor en Pollux' voor het lied: de ene als tenor, de andere als bariton. De reden is hun heel persoonlijke benadering van alles wat ze doen. Misschien is hun stem niet altijd de mooiste, maar ze geeft wel het meest rechtstreeks uiting aan hun diepste emotie en interpretatie. Matthias Goerne heeft als duidelijk artistiek credo dat hij niets zingt waar hij zich niet als persoon betrokken bij voelt. Ik heb hem nog nooit op verraad van zijn credo betrapt en het geeft zijn stem die heel waarachtige inhoud. Toegepast op de nieuwe CD waarop hij Beethovens 'An die ferne Geliebte singt' en Schwanengesang van Schubert, is het 'blau' van 'Wo die Berge so blau'; blauwer dan ooit, en in de 'Träume' waarin hij verzonken is in Liebesbotschaft van Schubert, klinkt het dromerige uit zijn stem. Hij heeft het natuurlijk geleerd van Dietrich Fischer-Dieskau, maar Goerne is te individueel om als epigoon bestempeld te worden. Natuurlijk buit hij de kleurenrijkdom van zijn stem wel eens uit 'von Sehnsucht mir so heiss' in Kriegers Ahnung) en balanceert hij op de rand van het onnatuurlijke, maar hij gaat net niet over de grens. Aangezien dit geen studio-product is maar een live-opname van een concert in de Londense Wigmore Hall, is zijn prestatie des te lovenswaardiger. De samenstelling van het programma is mooi gekozen: twee speciale cycli uit het romantische repertoire. An die ferne Geliebte van Beethoven is zowat de eerste reeks liederen die als 'cyclus' de geschiedenis van het romantische lied is ingegaan en 'Schwanengesang' is niet als cyclus door Schubert bedoeld, maar zo bijeengezet door de uitgever. Het thema van allebei is het fantoom van de liefde. Liefde blijft een onvervuld verlangen, veroorzaakt pijn en vindt een gezel in de natuur. De natuur is de parallel van de innerlijke gevoelens. In Schwanengesang vinden we heerlijk romantische melodieën als 'Ständchen', 'Leise flehen' maar ook de merkwaardige 'Der Atlas' en 'Der Doppelgänger', die Goerne niet alleen bitter maar bijzonder hallucinant zingt. Dat hij daar tegenover het 'wunderbar' van Ihr Bild zo innig zingt en dat tranen bij hem echt wenen, maakt van hem een oprecht en veelzijdig stemkunstenaar. Door het live-karakter is de verhouding van piano en stem op het eerste gehoor een beetje in het nadeel van de stem, maar dat went en Brendel is vooral in Schubert een pianist die de zanger volgt in zijn innerlijke gevoelens. Dat levert magie op bij de inzet van Ständchen, een heerlijke kadans bij Ade en een grote inleving ook bij Der Atlas. In Beethoven overtuigt Brendel me minder, alsof hij daar wat op de routine van het eindeloze sonatespelen van Beethoven drijft. Een CD voor liefhebbers van het lied, die meer willen dan een mooie vertolking en uit zijn op de diepere nuance die een zanger in zijn vertolking legt.

Lucrèce Maeckelbergh

Klara's oordeel