Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Sjostakovitsj - Pianoconcerto's - Vioolsonate op.134 - Alexander Melnikov

Sjostakovitsj - Pianoconcerto's - Vioolsonate op.134 - Alexander MelnikovBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Alexander Melnikov, piano; Isabelle Faust, viool; Jeroen Berwaerts, trompet; Mahler Chamber Orchestra o.l.v. Teodor Currentzis Label: Harmonia mundi HMC 902104
Sjostakovitsj - Pianoconcerto's - Vioolsonate op.134 - Alexander Melnikov

Sjostakovitsj - Pianoconcerto's - Vioolsonate op.134 - Alexander Melnikov

Programma: Dmitri Sjostakovitsj: Pianoconcerto nr.2 in F op.102 - Sonate in F voor viool en piano op.134 - Concerto nr.1 in c voor piano, trompet en strijkers op.35

Dat Alexander Melnikov, na zijn terecht alom bejubelde opname (ook bij harmonia mundi) van de preludes en fuga's van Dmitri Sjostakovitsj, nu ook zijn versie van de pianoconcerto's van dezelfde componist voorstelt, komt niet echt als een verrassing. Melnikov zorgde trouwens ook voor de voortreffelijke teksten in het boekje bij deze nieuwe cd. Hierin gaat hij dieper in op het fenomeen Sjostakovitsj, over zijn onduidelijke houding tegenover het Sovjetregime, maar ook over de dubbele bodem in zijn muziek, die voortdurend pendelde tussen schijnbaar populistisch eenvoudig en zwaarmoedig ontoegankelijk. In de praktijk, in zijn vertolking van het tweede pianoconcerto waarmee deze cd opent, lijkt Melnikov minder die extremen te willen uitspelen. Hij toont een grote beheersing en concentratie in de twee energieke allegro's, en lijkt zo vooral de klassieke opbouw van dit werk te willen beklemtonen. Het traag en poëtisch gespeelde andante, verglijdt, met zijn bijna Mahleriaanse breedvoerigheid, gelukkig nooit in kitscherige meligheid. O.l.v. de jonge Griekse dirigent Teodor Currentzis begeleidt een uitstekend opgenomen Mahler Chamber Orchestra met fraaie sonoriteiten en een zelfde, eerder sobere klassieke stijl. Een gelijkaardige, maar ritmisch meer uitgesproken aanpak hoor je in het groteske eerste pianoconcerto, waarin Melnikov het gezelschap krijgt van een Vlaamse muzikant, trompettist Jeroen Berwaerts. Die brengt humor en ook een ironische, smeuïge zwier in zijn solo's in de finale. De combinatie van deze beide concerten met de niet alleen voor de uitvoerders veeleisende vioolsonate op.134 van Sjostakovitsj is hoogst ongebruikelijk. Maar ze werkt, dank zij de donkere kleuren, de geweldige spanning en intensiteit die Melnikov en de immer voortreffelijke Isabelle Faust in hun diep doorvoelde uitvoering weten te brengen.

Bart Tijskens

Klara's oordeel