Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Stefan Meylaers - portrait of a composer II

Stefan Meylaers - portrait of a composer IIBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Françoise Vanhecke, sopraan; Marc Meersman, bariton; the Ludwig Marszalek String Quartet; Frank Hendrickx, fluit; Andy Dhondt, saxofoon; Stephan Simons, euphonium; Carlo Willems, vibrafoon; Geert Callaert en Stefan Meylaers, piano Label: Phaedra 92048
Stefan Meylaers - portrait of a composer II

Stefan Meylaers - portrait of a composer II

Programma: Stefan Meylaers: Arcana. Love song. New orleans. Dream. The garden. Un amore ritrovato. Mango. Gingko tree. Summer dance. I can tell from paradise. Lost City. Aracoara. The field.

Bij Phaedra verscheen in volume 24 al een eerste bloemlezing van composities die Stefan Meylaers schreef tussen 1996 en 2000. Nu verschijnt een tweede volume, met recentere werken vanaf 2001. Vooral kamermuziek in de meest uiteenlopende bezettingen: veel solowerken met blaasinstrumenten, maar ook pianostukken, of werken voor pianokwintet, zoals 'Aracoara' uit 2003. Er zijn ook enkele vocale werken bij, twee duetten met pianobegeleiding, mooi vertolkt door Marc Meersman en (vooral dan ook de zeer heldere dictie van) Françoise Vanhecke. Na beluistering van de cd vraagt men zich wel af waar men Meylaers’ muziek zou moeten plaatsen: is dit neoromantisch, of gaat het meer de richting van het commerciële genre uit? Vooral het grote gemak waarmee deze componist lijkt te improviseren valt op: veel van zijn werken geven de indruk een uitgeschreven versie te zijn van een aaneenschakeling van vondsten, waarbij de componist zich dikwijls weinig vormelijke vragen lijkt te stellen. "Arcana", het beginnummer voor pianosolo kon een prelude à la Rachmaninov geweest zijn, maar het kitscherige, sentimentele domineert steeds, zoals ook in "Un amore ritrovato", een toch wel èrg kwijlerig duet. Is het ook nodig dat zoiets op een compilatie komt te staan? Welk signaal geeft men dan als componist? Veel werken van dit tweede volume hebben helaas niet het kwaliteitsgehalte van het eerste, waar bv.zijn Allegro vivace uit zijn Suite voor klarinet en piano getuigt van muzikaliteit, spitsvondigheid en talent. En ik herinner me ook Meylaers' Trio voor klarinet, cello en piano, dat (hoewel duidelijk schatplichtig aan de klarinetsonate van Poulenc) knappe vondsten in petto had. Maar als je titels zoals the storm, the sorrow en the hope als subtitels gebruikt voor een werk dat zich laat inspireren (?) op het natuurgeweld in New Orleans, is de kans groot dat je muzikale inhoud nauwelijks aansluiting zal vinden bij het onderwerp en dat je muziek creëert die inhoudsloos lijkt, en zonder duidelijke richting voortdrijft. Mag men zich dan geen vragen beginnen te stellen over de zelfkritische houding die een scheppend kunstenaar zou moeten hebben? Portrait II is een ongelijke bloemlezing met een paar hoogten (het spetterende Summer Dance!) en veel laagten, de vertolkingen ervan zijn erg verdienstelijk, maar de muziek stelt soms erg teleur.

Piet Swerts

Klara's oordeel