Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Wolfgang Amadeus Mozart: Die Zauberflöte

Wolfgang Amadeus Mozart: Die ZauberflöteBlijf verwonderd!

Uitvoerders: Martti Talvela, bas (Sarastro)/ Peter Schreier, tenor (Tamino)/Edita Gruberova, sopraan (Koningin van de Nacht)/Ileana Cotrubas, sopraan (Pamina)/Edda Moser, sopraan, Ann Murray, mezzo-sopraan,Ingrid Mayr, sopraan (Erste,Zweite en Dritte Dame)/Christian Boesch, bariton (Papageno)/ Horst Hiestermann, tenor (Monostatos) Wiener Staatsopernchor Wiener Philharmoniker o.l.v. James Levine Label: TDK DV WW-CLOPMF
Wolfgang Amadeus Mozart: Die Zauberflöte

Wolfgang Amadeus Mozart: Die Zauberflöte

Programma: Wolfgang Amadeus Mozart: Die Zauberflöte

TDK bracht een opname uit van Mozarts Zauberflöte van de Salzburger Festspiele 1982 in een regie van Jean-Pierre Ponnelle o.l.v. James Levine. Al is de opname al meer dan twintig jaar oud, toch is ze nog steeds genietbaar en dat heeft veel te maken met de prachtige bezetting. Er zijn schitterende stemmen van toen te horen, die voor een deel nog altijd meegaan, bijvoorbeeld Peter Schreier en Edita Gruberova als Tamino en Koningin van de Nacht. Ze zongen toen al grote partijen, nu nog steeds. Andere vertolkers zingen er kleinere partijen en zijn ondertussen geëvolueerd tot zangers van hoofdrollen zoals Kurt Rydl, die mooi opvalt in de rol van Zweiter Geharnischter en die we nu kennen als vb Philippo II in Don Carlos. De Felsenreitschule in Salzburg biedt een natuurlijk decor in de “rots” en Ponnelle maakt mooi gebruik van de bogen in de steen, licht ze speciaal uit voor het verblindende Rijk van de Zon of zet er de priesters in als een indrukwekkende koorgroep. Ponnelle heeft het verhaal aangepakt met fantasie en humor, zonder extreme vondsten. Zo wordt Tamino eenvoudig voorgesteld als een aristocratische prins en krijgt Papageno bij voorbeeld letterlijk een groot slot op de mond als hij opschept in het eerste bedrijf. Ponnelle heeft er zeker geen zwaarbeladen symbolisch verhaal van gemaakt en het verhaal over de beproevingen om de liefde te verdienen en over het conflict tussen Sarastro als Hogepriester van het Rijk van de Zon en de Koningin van de Nacht kadert totaal in de sprookjessfeer van Schikaneders Toverfluit. De regie blijft dan ook wat triviaal in zijn grappige en humoristische details. (vb Papagena die piept en kraakt als een oud vrouwtje als ze naast Papageno gaat zitten, de wilde leeuwen -bewakers van Sarastro’s tempel- die samen wenen met Tamino of Papageno met hun grappige leeuwenkoppen bang maken, Papageno die verdwaalt in de orkestbak of de boom die hij met zijn touw meetrekt als hij zich wil verhangen- en zo zijn er nog talrijke voorbeelden) Anderzijds zijn er ook mooie details in de “ernstige” aspecten van het verhaal, zoals op het einde van Pamina’s aria “Ach ich fühl’s”, waar haar handen teder die van Tamino raken. Ik ben bij het bekijken van de DVD een beetje ontgoocheld: ik herinner me de enscenering van Ponnelle - die deel uitmaakt van een Mozart-cyclus die in de jaren zeventig in verschillende theaters in Europa te zien was - en die ik in 1979 gezien heb in Keulen als speelser en boeiender. Misschien heb ik de regie geïdealiseerd door de jaren heen via de vele mooie regies van Ponnelle: zijn Mozartcyclus, zijn Monteverdicyclus. Wat regie betreft blijft de “echte” film van Ingmar Bergman waarschijnlijk onovertroffen. Peter Schreier is als Tamino een mooie stem, maar niet mijn voorkeurstimbre: een beetje ijl, een beetje koud en hij speelt ook maar stijfjes. Zijn eerste aria: Dies Bildnis ist bezaubernd schön is mooi gezongen maar zonder gevoel. De jonge Edita Gruberova is een schitterende Koningin van de Nacht en Martti Talvela is als Sarastro een indrukwekkende verschijning met een heel mooie, plechtige stem. Toegegeven: Papageno is een heel dankbare rol maar Christian Boesch neemt de kijker door zijn spontane en oprecht-naïeve spel totaal voor zich in en heeft bovendien een heerlijk warme stem en in de gesproken gedeelten een grappig licht Oostenrijks accent. (speciaal voor Salzburg natuurlijk) Ileana Cotrubas zingt niet feilloos (“Bei Männern welche Liebe fühlen”) maar ze is – zoals steeds - zo’n charmante verschijning, dat ze een heerlijke Pamina is. James Levine is een aandachtige en preciese chef, die met zijn weelderige Wiener Philharmoniker het geheel levendig begeleidt. De trage koorpassage op het einde van het eerste bedrijf is een illustratie van het meesterschap waarmee Levine de partituur aanpakt. Op de DVD zelf staat een waarschuwing voor de kwaliteit wegens opname 20 jaar geleden, maar daar hoeft men bij het kijken echt niet veel aandacht aan te besteden. Historische waarde heeft de opname zonder twijfel.

Lucrèce Maeckelbergh

Klara's oordeel