Ga naar de inhoudLuister live op radioplus
Het Belang van Limburg sprak met Lies Steppe

Het Belang van Limburg sprak met Lies SteppeBlijf verwonderd!

Elke zomerse zaterdag brengt Het Belang van Limburg een diepgravend gesprek met een interessante Limburger, die zelf de locatie van het interview mag kiezen. Zo lang dat plekje zeer belangrijk is geweest in zijn of haar leven. In het weekend van Jazz Middelheim 2018 verscheen aflevering 6 van de reeks met zangeres en uiteraard ook Klara-presentatrice Lies Steppe.
© Luc Daelemans

Cover HBvL PLUS

Het interview is van Jo Smeets, de foto's van Luc Daelemans.

We mogen het interview op de Klara-site overnemen. En de andere afleveringen van de zeer boeiende interviewreeks met o. Rick De Leeuw en Francesca Vanthielen kan u - als abonnee of dankzij de '14 dagen gratis'-optie - via www.hbvl.be nalezen.

Lies Steppe in Gent

'Hier in Gent ben ik begonnen aan mijn nieuwe leven.' Aan het woord is Lies Steppe (39), de Limburgse die achttien jaar geleden mee aan de wieg stond van radiozender Klara en op TV Limburg 'In de buurt' presenteert. In 2014 bracht ze haar tweede plaat uit als zangeres. Waarom het zo lang wachten is op een opvolger? 'Ik kon even niet meer zingen', vertelt ze. 'Ik had tijd nodig om me te heroriënteren, maar de goesting is er nog steeds.'

Als u Lies Steppe wil horen, moet u nú op Klara afstemmen. Donderdag begon ze namelijk vanop het Antwerpse Jazz Middelheim aan een live uitgezonden radiokrachttoer die pas zondag aan zijn coda toe is. (het interview verscheen op 11/08/18, klara.be-red.) Al achttien jaar werkt ze voor de openbare omroep, waar ze Klara-programma's als 'Late Night Jazz', 'Take 7', 'Round Midnight' en 'My Favorite Things' presenteert. Het is ons dan ook een raadsel waarom ze nooit de overstap naar Eén of Canvas maakte. Dat dachten we toch toen we Lies Steppe aan het werk zagen in 'In de Buurt', als - weliswaar atypische - TV Limburg-presentatrice. Daar toont ze met haar troostende stem - haar handelsmerk - en met een overschot aan présence dat een cultuurdame even goed kan gedijen in een volks decor. Misschien omdat ze zelf een product is van Genk, waar ze vroeger vaak bij de mama's van bevriende muzikanten boven de kookpotten hing. Vandaag ontmoeten we haar niet in Genk, maar in Gent, waar ze een goed jaar geleden aan een nieuw hoofdstuk begon met haar partner, drummer Karel De Backer. Steppe vertelt het verhaal van haar parcours dat niet altijd over rozen liep op een relativerende en gelouterde toon, met die karakteristieke stem als zalf op haar eigen wonden. 'Ik heb lang nagedacht over een geschikte locatie voor dit interview,maar eigenlijk is er voor mij geen enkele plek die belangrijker is dan deze', zegt ze. 'Ik ben een aantal jaren zoekende geweest, woonde op voorlopige adressen, maar hier ben ik echt wel geland. Karel en ik hebben dit huis ongeveer een jaar geleden als bij toeval gevonden. Een huis uit de jaren zestig waaraan niets moest veranderen. Toen we de eerste keer gingen kijken, stond en hing het vol met kunst, tot in de tuin toe. Werken van Frits Van den Berghe, George Minne... We hadden een klik met de eigenares, een kranige vrouw van in de tachtig, en ze heeft ons haar huis gegund. Ondertussen zijn we vriendinnen: ze heeft me heel veel geleerd over kunst en we zijn onlangs samen naar een dansvoorstelling van Sidi Larbi Cherkaoui geweest. Dan vind je een huis, deze inspirerende plek dus, en krijg je er nog een fantastisch mens bij ook! Haar man was een goede fotograaf, maakte ontzettend mooie dingen, zoals bijvoorbeeld een reeks prachtige foto's van Maurice Béjart in de seventies. Enkele daarvan zijn in het huis gebleven, en maken nu deel uit van ons dagelijks decor.'

Waarom moest het Gent zijn?

'Ik had er ooit Misha Mengelberg (Nederlandse pianist, red.) geïnterviewd. Een speciale ontmoeting was dat, en daarna heb ik op diezelfde plek een tijdje op gastenkamers gewoond. Ik heb er ook een van mijn beste vrienden leren kennen. Deze stad is gewoon heel goed voor mij geweest. Gent is vree wijs, zoals ze zeggen. (lacht) Er heerst hier een openheid die je elders zelden vindt, de mensen zijn relaxed, je kan hier jezelf zijn.'

Maar van waar ben je precies?

'Als ik die vraag krijg, antwoord ik meestal: van overal en nergens. Maar soms kan je aan mijn accent nog horen dat ik lang in Limburg heb rondgehangen. Tot mijn tiende heb ik in het West-Vlaamse Ingelmunster gewoond, daarna zijn we verhuisd naar Dilsen, de geboorteplaats van mijn moeder. En dan was Genk nooit veraf, en café De Buik in Opglabbeek ook niet. (lacht) Toen ik zeventien was, ben ik alleen gaan wonen in Brussel, maar de liefde bracht mij weer terug. Ik heb toen in Schulen, Linkhout en Schaffen gewoond. Toen de mensen van TV Limburg me vroegen om 'In de Buurt' te presenteren, dacht ik: Hoe zijn die in godsnaam bij mij terechtgekomen? Die Limburgse periode van mij zal er vast wel voor iets hebben tussen gezeten.'

Wat heeft ervoor gezorgd dat je die opdracht bij TV Limburg hebt aangenomen?

'Verhalen vertellen over gewone mensen, ik vind dat schoon. En toen ik hoorde dat ik mezelf mocht zijn, was mijn interesse gewekt. Als ik had moeten opdraven als een poppemie met plaknagels had ik zeker vriendelijk bedankt. Bovendien krijg ik bij TV Limburg ook nog eens de kans om samen te werken met een aantal zeer fijne mensen. 'In de Buurt' zorgt er soms voor dat ik in gedachten weer terugkeer naar Genk, waar ik opgroeide tussen de muzikantenmama's die niets hadden maar hun deur wel altijd hadden openstaan om je te verwelkomen met lekkers op tafel. De gewone dingen, daar gaat het in het leven toch om, nee? Ik weet het, het klinkt misschien contradictorisch uit mijn mond: op Klara draai ik de meest geflipte muziek en voor TV Limburg laat ik me door alpaca's in mijn gezicht spugen. (lacht) Ik hou wel van uitersten.'

Je vertelde net dat je al op je zeventiende je eigen boontjes dopte. Was er nog tijd om te studeren?

'Ik zeg graag dat ik ben afgestudeerd aan de universiteit van het leven. Ik heb wel twee jaar op het conservatorium gezeten, maar die opleiding heb ik niet afgemaakt.'

En toch the first lady of jazz van de openbare omroep geworden, een titel die onze zusterkrant De Standaard voor je heeft bedacht.

'Fijn, maar ik geloof niet in labels. Al klopt het wel dat jazz altijd belangrijk is geweest in mijn leven. Als puber ging ik al jazzplaten halen in de bibliotheek. Wat zou dat toch zijn dat je al op die leeftijd naar John Coltrane luistert? Het moet zijn dat je voelt dat het iets is dat alles overstijgt, maar dat heb ik ook met andere genres, hoor. Ik ben geen jazzpurist, zeker niet. Anders had ik geen twee popplaten uitgebracht.'
'Maar goed, ik was dus gestopt met studeren, zong hier en daar wel een beetje, maar dat betaalde de huur niet. Ik heb toen van alles geprobeerd om aan de kost te komen. Zo heb ik nog even in het achtergrondkoor van Lee Towers gezongen, om al snel te ontdekken dat het mijn ding niet was. Sterker: ik werd er doodongelukkig van want ik wilde mijn eigen liedjes zingen. Dan maar gaan werken. In een fabriekje in Tongeren, vroege en late shiften. Ik vond het afschuwelijk, en ben me er maar al te bewust van dat veel mensen dagelijks zo'n job moeten doen. Op een dag hoorde ik van kennissen dat Radio 3 zou worden omgedoopt tot Klara, en dat ze er nog stemmen zochten. Ik was als kind al veel bezig geweest met voordracht en dictie, en dacht: ik ken wel niets van klassieke muziek, maar het lijkt me wel interessant. Dus na een vroege shift in de fabriek ben ik naar Brussel gereden om auditie te doen, en ik werd meteen aangenomen. Het voelde als een warm bad, en dat gevoel heb ik vandaag nog steeds.'

Waarom ging je op zo'n jonge leeftijd het huis uit?

'Tja, je doet zoiets omdat dat op dat moment de beste keuze is. Mijn vader - hij is enkele jaren geleden overleden - was een psychiatrische patiënt en mijn moeder, die na de scheiding alleen was achtergebleven met twee kinderen, had het ook niet makkelijk. Weggaan was simpelweg het beste wat ik kon doen. En ik wilde mijn vleugels uitslaan, de wereld ontdekken en op mijn eigen benen staan. Ik heb nu volledig vrede met dat verleden, maar toen was het best wel heftig. (denkt na) Eigenlijk was mijn vader een ongelooflijk fijne vent: intelligent, welbespraakt, hij had een goed gevoel voor humor... Maar je kon hem moeilijk een echte vader noemen, daarvoor had hij zijn leven niet goed genoeg op de rails. Een deel van zijn verantwoordelijkheden kwamen vaak op mijn schouders terecht. Niet evident als je zo jong bent.'

Welke eigenschappen heb je van je vader, denk je?

'Dat welbespraakte misschien, als ik dat van mezelf mag zeggen. Mijn vader was een levensgenieter, verzot op lekker eten en drinken, net als ik. En hij hield van mooie dingen, dat herken ik wel. Mijn grootmoeder had een couturezaak in het Brusselse, daar is hij opgegroeid. Misschien komt het wel van daar, mijn voorliefde voor Belgische ontwerpers en mooie stoffen. Liever een paar goed gemaakte kledingstukken die een half leven meegaan dan brol die gemaakt is om weg te gooien. Wat ik me ook nog herinner van de familie van mijn vader: mijn grootvader die vaak ballekes klaarmaakte, een traditie die ik in ere hou wanneer ik maar de kans krijg. Het hoeft zelfs niet met gehakt, het kunnen ook ballekes van octopus of linzen of whatever zijn. Als ik tijd heb, kook ik graag voor mensen die ik graag zie. Simpele dingen, altijd zuiders. Ook alweer geleerd van die muzikantenmama's in Genk. Heldinnen waren dat, ze inspireren mij nog steeds.'
'Maar we hadden het over mijn ouders. Ik blijf heel loyaal tegenover hen, laat dat duidelijk zijn. Wat niet wegneemt dat ik het als kind in een gebroken gezin erg moeilijk heb gehad. Ik begreep ook maar niet waarom mijn vader me jaren niet heeft willen zien, als kind weet je niet wat je daarmee aan moet. De ene keer wilde hij niets met me te maken hebben, de andere keer weer wel, zo heb ik enkele keren het deksel op de neus gekregen. Tot ik er uit eigen beweging afstand van nam, omdat ik voelde dat ik anders niet vooruit geraakte. Een heel moeilijke beslissing, ik heb er maanden over gedaan. Maar door de jaren heen heb ik geleerd steeds meer op die radar te vertrouwen.'

Zonder spijt?

(knikt) 'En zonder wroeging. Dat is misschien wel een constante in mijn leven: no regrets. Maar toen mijn vader overleed, heb ik wel enorm veel verdriet gehad. Net alsof er een heleboel emoties loskwamen waarvan ik niet eens wist dat ik ze in me had. Het positieve daaraan is dat het een ander mens van me heeft gemaakt. Het zette me aan het denken over mijn plaats in het geheel. Ik ben blij dat ik dat nu allemaal in een breder perspectief kan zien. Vroeger kon ik dat niet: als ik toen iets las over psychiatrie was ik een hele dag van mijn melk. Maar nu kan ik, ondanks alles wat er is gebeurd, met veel liefde over mijn ouders praten. Ik mag dan zelf geen kinderen hebben, maar ik heb wel jaren meegeholpen aan de opvoeding van het dochtertje van mijn ex-man. Daardoor weet ik dat er geen geijkte succesformule voor het ouderschap bestaat. Ik ga er dan ook vanuit dat mijn ouders altijd hun best hebben gedaan.'

Dat je zelf geen kinderen hebt, was dat een bewuste keuze?

'Nee. Ik heb altijd gedacht dat ik ooit moeder zou worden, maar het is er gewoon niet van gekomen.'

Mis je kinderen in je leven?

'Da's een moeilijke... Ik denk niet dat je kinderen nodig hebt om gelukkig te zijn, maar ik ben er wel van overtuigd dat het moederschap zeer mooi kan zijn voor een vrouw. Dat ervaarde ik toch met het dochtertje van mijn ex-man. Ik heb dat leven mee richting kunnen geven, en dat voelt voor mij als een van de beste dingen die ik ooit gedaan heb. Maar als je zelf kinderen wil, is het natuurlijk niet slim om rond je vijfendertigste je huwelijk in twijfel te gaan trekken, hé. (lachje) Maar ook daar: no regrets.'

Het kan nog.

'Het kan inderdaad nog. Anderzijds wil ik er ook niet krampachtig aan beginnen, daar geloof ik niet in. Als het zo moet zijn, zal het er wel van komen. Al denk ik toch dat het misschien niet meer voor mij is. Als dat zo is, zal ik dat voor de rest van mijn leven jammer vinden, maar ik zal er wel vrede mee hebben.'

Ik las dat je hebt leren loslaten, en dat je daar vroeger niet zo goed in was.

'Ik vind loslaten zo'n hol woord, maar soms móet je een knop omdraaien en verdergaan. Het is een constant leerproces. Toen ik naar Gent gekomen ben, moest alles weer opnieuw worden opgebouwd, ik verhuisde naar deze plek... Het zal nodig geweest zijn, zeker? Ik heb niet de formule van hoe een relatie moet werken en ik heb ook zeker de waarheid niet in pacht, maar ik ben van mening dat je altijd moet kunnen blijven groeien. Zeker als je een beetje een zoekende mens bent, zoals ik.'

Geloof je nog in de liefde?

(snel) 'Absoluut. Ik ben ook nooit gestopt met erin te geloven, want mijn huwelijk was ook grote liefde.'

Over naar die andere grote liefde: de muziek. Wanneer ga je weer platen maken?

'De twee platen die ik als Steppe heb uitgebracht, heb ik in samenwerking gemaakt met mijn toenmalige echtgenoot. De samenwerking na onze scheiding verderzetten, bleek geen optie, dus heb ik enkele jaren niets meer uitgebracht. Als ik zing, weerspiegelt dat mijn ziel, en misschien had ik geen zin om me op die manier bloot te geven, ik weet het niet. Ik kon het gewoon niet meer, ik moest eerst even herbronnen, uitzoeken welke richting ik uit wilde. Ik moest stoer zijn om overeind te blijven, dat was het eigenlijk. En dat betekende zoveel als: niet zingen.'

Karel, jouw huidige partner, is ook muzikant. Ga je ooit met hem samenwerken, of is dat iets waaraan je je niet meer waagt?

'Elke relatie is anders, dus waarom niet? Ik had niet meteen de neiging om met Karel een groep te beginnen, maar anderzijds: ik vertrouw hem, we kennen mekaar goed en bovendien is hij een zeer goede muzikant. Als het ervan komt, zal het op een organische manier gebeuren. Mauro Pawlowski heeft me al gezegd: Waarom zou je wel met een slechte drummer werken?' (lacht)
'Op een dag zal ik zeker weer iets uitbrengen, ik heb al wat ideetjes. Het enige wat ik erover kan zeggen is dat het iets anders zal zijn. Steppe was poppy, maar ik ben ondertussen veranderd als mens, dus denk ik dat mijn volgende plaat meer zal aanleunen bij de muziek die me vandaag het meest boeit. Country noir, misschien wel, wat niet betekent dat ik een donker persoon ben, maar ik hou wel van wat duisternis in muziek. We zullen wel zien. Zingen, eigenlijk is dat iets waarin ik kan verdwijnen. Ik vergeet er alles door, het maakt me minder zelfbewust, ego is plots van geen belang meer en persoonlijke besognes ook niet. Dus misschien had ik de voorbije jaren toch beter wat meer gezongen.' (lacht)

Ik stel je een vraag die je al eerder hebt beantwoord in een interview. Eens kijken of je antwoord nog hetzelfde is. Wat is de belangrijkste les die je ooit hebt gekregen?

'Doe wel en zie niet om, zoiets?'

Je zei dat je had geleerd om kracht te putten uit de grootste tegenslagen.

'Wel, dat is veranderd, denk ik. Want daarmee ga je te diep in je reserves. Een heel wijze vrouw zei me eens: Het begin vreest vaak waar het einde om lacht. Zo is het helemaal. Doe wel en zie niet om, vind ik toch ook een goeie. Ik word straks veertig, misschien heeft dat er wel iets mee te maken. Al kan die leeftijd me niet zoveel schelen, want ik ben ongelooflijk blij met waar ik nu sta.'

Waar sta je?

'Waar ik wil staan. Wat betekent dat ik heel gelukkig ben. Ik heb ook het gevoel dat ik nog alle kanten uit kan.'

Misschien wel richting nationale tv, na jouw avontuur bij TV Limburg.

'Ik heb geen plannen in die richting, maar als ik een mooie aanbieding krijg: sure, why not? Al zal de aard van de aanbieding meer van doorslaggevend belang zijn dan het medium. Televisie is geen must, dus ik blijf bij mijn uitspraak: ik sta waar ik wil staan. Ook in mijn gevoelsleven. In een relatie kan je heel erg in mekaar opgaan, maar ik geloof wel dat het niet te fusioneel hoeft te zijn, dat je echt wel twee individuen kan blijven, graag zelfs. Het gaat zo vaak over wat twee mensen gemeen hebben en hoe mooi dat is, maar misschien is het wel interessant om het net van de andere kant te bekijken: hoe je omgaat met de verschillen die er sowieso zijn. Ik vind vooral dat je niet te veel van mekaar moet verwachten. Ik ben ervan overtuigd dat de goede dingen een beetje vanzelf komen.'

Je vertelde ooit dat je de vrijheid die je in de jazz vindt, ook in het leven zoekt. Wat bedoel je daar mee?

'Jazz is avontuur, het is aftasten, samen in het diepe springen. Het is ook voortdurend in beweging, een genre dat zich constant vernieuwt. Je kan in de jazz niet vijftig jaar lang hetzelfde spelen, want dan ben je aan het liegen tegen de essentie van die muziek. In het leven heb ik het ook graag op die manier, het hoeft niet allemaal zo proper en afgelikt te zijn. Net zoals ik het niet erg vind dat de zoom van mijn rok rafelt. Perfectie, daar hou ik niet van, het zijn de oneffenheden die het mooi maken voor mij, maar het moet wel kloppen. Geef mij maar avontuur, waarmee ik niet wil zeggen dat ik aan bungeejumpen doe of aan de heroïne zit. Nee, dan heb ik het toch meer over met open vizier in het leven staan, dat is altijd mijn betrachting.'

Ben je zelfverzekerd?

'Ik zeg van mezelf graag dat ik een verlegen meisje ben, maar tegelijk ben ik geen twijfelaar. Ik weet zeer goed wat ik wil. Maar ik ben natuurlijk ook een vrouw als alle andere, met onzekerheden als Vinde gij mijn gat niet te dik in deze rok? Maar echt twijfelen? Nee. Het grootste compliment dat ik ooit van mijn moeder heb gekregen, luidde: Eigenlijk weet gij altijd wat goed voor u is. Dat vond ik heel mooi. En het klopt. Toen ik de stap zette naar dit nieuwe leven, was dat aanvankelijk soms bijzonder pittig, maar ik voelde wel intuïtief aan dat ik het juiste aan het doen was, en dat gaf me kracht. Ik merk dat je bij het ouder worden steeds meer kan vertrouwen op je intuïtie, dat is een verademing. Als je bijna veertig bent, ben je overigens veel te oud om nog komedie te spelen. Ik kan dus niet meer doen dan mezelf proberen te zijn, en wat dat betreft ben ik best wel zelfverzekerd. Ach, 't is ook maar allemaal wat het is, . Op naar 't volgende!'

Waar wil je naartoe?

'Ik heb net gezegd dat ik blij ben met waar ik sta, maar tegelijk hoop ik wel dat het beste nog moet komen. Verder zou ik graag creatief blijven en wil ik voor altijd fijne mensen om me heen. En muziek, dat hoort er altijd en overal bij. Dingen doorgeven aan mensen, ook dat is een wens die steeds groter wordt. Misschien kan ik dat doen door stemcoaching te geven, of zo. Het is een idee dat al lang door mijn hoofd spookt.'

Je wil graag geven?

'Ja. Ik denk zelfs dat ik goed kan geven, maar ik hoop dat ik de laatste jaren toch ook wat heb geleerd om te krijgen. (lacht) De dingen moeten gewoon in balans zijn, daar heb ik veel over bijgeleerd. Al ben ik er natuurlijk nog niet helemaal. Het zal wel een eeuwige zoektocht zijn, zeker? Laat het ons hopen. Anders zou het leven toch niet meer interessant zijn.'

Bron: Het Belang van Limburg - www.hbvl.be
interview: Jo Smeets
Fotograaf: Luc Daelemans.

© Luc Daelemans
Lies Steppe

My Favorite Things

Deze zomer opnieuw op zondagavond: My Favorite Things. Lies Steppe peilt in de diepte aan de hand van een aantal favoriete platen en ontdekt gaandeweg wat haar gasten beweegt.

Presentatie: Lies Steppe

Samenstelling: Guy Peters

Contact: via de reageerknop in de Klara-app of via jazz@klara.be

Vanaf 30 juni 2019 elke zondag van 20 tot 23 uur via Klara, klara.be en de Klara-app.
Nadien is de uitzending nog 4 weken lang te herbeluisteren via de site en de app.

Late Night Jazz

Uw wekelijkse update rond jazz actua, nieuwe releases, interessante concerten en verrassende vondsten. Lies Steppe verkent voor u de wereld van de jazz en omstreken.

Presentatie: Lies Steppe

Samenstelling: Joris Preckler

Contact: via de reageerknop in de Klara-app of via jazz@klara.be

Elke maandag van 22 uur tot middernacht op Klara, klara.be en de Klara-app.
Nadien is de uitzending nog 4 weken lang te herbeluisteren via de site en de app.